หย่งอานอ๋องมองดูหนังสือหมั้นที่ถูกฉีกกระจัดกระจายเต็มพื้น เขากัดกรามแน่น สุดท้ายก็หันกายกลับอย่างแรง ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าพระชายาหย่งอานฉาดหนึ่ง
“นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าต้องการ!”
พระชายาหย่งอานผู้เย่อหยิ่งมาตลอดชีวิต บัดนี้เป็นครั้งแรกที่ถูกหย่งอานอ๋องตบหน้าต่อหน้าธารกำนัล ชั่วพริบตา ความโกรธแค้น ความอัปยศอดสู และความสิ้นหวังก็พรั่งพรูขึ้นในใจนาง กุมใบหน้าไว้ มองหย่งอานอ๋องตรงหน้าด้วยแววตาเหลือเชื่อ
“ท่านตีข้า? ท่านกล้าตีข้าอย่างนั้นรึ?”
หย่งอานอ๋องที่กำลังเดือดดาลจะสนใจอารมณ์ของพระชายาหย่งอานได้อย่างไร ในหัวของเขาเวลานี้มีแต่ความคิดเรื่องอำนาจที่กำลังจะไขว่คว้าได้ กลับถูกพระชายาหย่งอานตัวดีทำให้พังพินาศ หากมิใช่เพราะมีคนจ้องมองอยู่มากมาย เขาแทบอยากจะลากตัวดีนี่ออกไปสั่งสอนเสียให้เข็ด จะได้ระบายความโกรธในใจ
“หากมิใช่เพราะเจ้าตัวดีคิดว่าตัวเองเก่งกาจ แล้วจะเกิดเรื่องวุ่นวายเช่นนี้ได้อย่างไร เมื่อฝ่าบาททรงสอบสวน เจ้าก็ไปอธิบายกับฝ่าบาทเองเถิด!”
หย่งอานอ๋องผลักพระชายาหย่งอานออกไป สะบัดชายแขนเสื้อ เดินจากไปด้วยความเดือดดาล
เซี่ยเจี่ยนซีมองหย่งอานอ๋องที่เดินจากไปด้วยโทสะอย่างเย็นชา ในใจแค่นหัวเราะอย่างห้ามมิได้
คิดย้อนไปครานั้น เหตุที่อดีตอ๋องยอมตกลงหมั้นหมายกับตระกูลเซี่ย ก็เพื่ออำนาจทางการทหารของจวนแม่ทัพ ตำหนักหย่งอานนั้นนับตั้งแต่ที่อดีตอ๋องสิ้นพระชนม์ลงก็มีสภาพคงอยู่เพียงนามไร้อำนาจ
หย่งอานอ๋องในเวลานี้ไม่มีอำนาจที่แท้จริง ในราชสำนักก็ถูกละเลยไปทุกที ส่วนเซี่ยเม่าเซียน กลับอาศัยกองทัพตระกูลเซี่ยก้าวขึ้นเป็นผู้นำขุนนางฝ่ายบู๊ ทั้งอำนาจทหารในมือยังได้รับพระราชทานจากฝ่าบาท ได้รับความโปรดปรานสูงส่งหาผู้ใดเทียม