อี้จื่อชวนหรี่ตาลง มองอวี้ถิงตรงหน้าด้วยแววตาอันตราย พลันเห็นภาพเงาของนักฆ่าที่ตนเคยจับโยนลงนรกเพลิงเมื่อครั้งอดีต คนพวกนั้นก็เป็นเช่นนี้—กระดูกแข็งจนน่าขนลุก
คนเหล่านั้นเป็นนักฆ่า อี้จื่อชวนจึงคิดว่าพวกเขาถูกฝึกอย่างทารุณมาตั้งแต่เล็ก จึงทนต่อการทรมานของเขาได้ แต่คนตรงหน้า เป็นเพียงสาวใช้ในเรือนหลัง
นางที่ดูอ่อนแอบอบบางเพียงนี้ ทั้งยังทนต่อการสอบปากคำได้ ทั้งยังโต้กลับในศาลากลาง ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ไม่ใช่คนธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้น นางยังมีส่วนพัวพันกับพวกกบฏ
“แย่แล้ว นางจะฆ่าตัวตาย!” เซี่ยเม่าเซียนลุกพรวด ด้วยความเร็วราวสายฟ้า เขาพุ่งถึงตัวอวี้ถิง มือหนึ่งจับขากรรไกรนางไว้แน่น ให้นางกัดฟันตัวเองไม่ได้
ไม่นาน ก็มีคนเข้าไปง้างปากนาง และพบยาพิษเม็ดสีดำซ่อนอยู่ภายในตามคาด
อี้จื่อชวนลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ สีหน้ายิ่งเคร่งขรึม “ขากลับเมืองหลวงนี้ อย่าว่าแต่หลักร้อย นักฆ่าที่มาปลงชีวิตข้าก็ราวหลายสิบคน เกือบทุกคนล้วนมียาพิษซ่อนไว้ในฟัน ท่านเซี่ย เรือนหลังของท่าน ช่างซ่อนเสือซ่อนมังกรยิ่งนัก!”
อาเซี่ยตกใจจนลุกพรวด “ท่านอ๋อง เด็กสาวนางนี้อยู่จวนเราแต่เล็กๆ นางก็เป็นแค่ลูกชาวบ้านธรรมดา กระหม่อม… กระหม่อมไม่รู้ว่านางไปเกี่ยวพันกับพวกกบฏได้อย่างไร!”
“ปล่อยข้า!” เมื่อถูกงัดยาพิษออกไป อวี้ถิงก็พลันระส่ำระส่าย นางร้องตะโกนราวคนเสียสติ พยายามหาวิธีตายทุกทาง แต่ถูกคนของอี้จื่อชวนจับกุมไว้แน่นหนา