เซี่ยเจี่ยนซียังไม่ทันถึงเรือนหลัง ก็ได้ยินเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นของทิงหว่านและฉือเวยแต่ไกลแล้ว ไม่ผิดคาด ครู่ต่อมา ทั้งสองก็พุ่งตรงเข้ามาหานางราวกับลูกบอลสองลูก
ฮูหยินเซี่ยรีบดึงเซี่ยเจี่ยนซีหลบไปด้านข้าง จึงไม่ถูกสองลูกบอลนั่นชนเข้าโดยตรง ทว่าสาวใช้ทั้งสองก็ยังกอดขาเซี่ยเจี่ยนซีไว้คนละข้าง
"คุณหนูเจ้าขา ในที่สุดท่านก็กลับมา หากท่านยังไม่กลับมา ฉือเวยคงต้องชดใช้ด้วยความตายแล้ว!"
"คุณหนูเจ้าขา ดีนักที่ท่านไม่เป็นอันใด หากท่านเป็นอะไรไป ทิงหว่านคงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว!"
เซี่ยเจี่ยนซีฟังเสียงสะอื้นของทั้งสองแล้ว แทบจะทั้งขำทั้งกลัด "ลุกขึ้นเถิด ท่านแม่ข้ายังอยู่ที่นี่ พวกเจ้าสองคนไม่อายบ้างหรือ!"
"พวกเราทำคุณหนูหาย โทษถึงตายก็ยังไม่พอ อับอายจะเป็นอะไรไป!" ฉือเวยยังคงร่ำไห้ต่อไป
ฮูหยินเซี่ยมองเห็นสาวใช้ทั้งสองกอดเซี่ยเจี่ยนซีเช่นนั้น ก็แอบเบือนหน้าหลบ ก่อนจะค่อยๆ เช็ดน้ำตาที่หางตา แล้วหันกลับมากล่าวว่า "รีบลุกขึ้นเถิด ไม่เห็นหรือว่าคุณหนูของพวกเจ้ายังมีบาดแผลอยู่"
สาวใช้ทั้งสองชะงักไป ก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นอย่างร้อนรน แล้วตรวจดูร่างกายของเซี่ยเจี่ยนซีอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่านางบาดเจ็บที่หน้าอก ทั้งสองก็ตกใจจนเหงื่อซึมไปทั้งตัว "คุณหนู นี่ท่านเกือบสิ้นชีพแล้วหรือเจ้าคะ"
เซี่ยเจี่ยนซีย่อมสังเกตเห็นดวงตาสีแดงก่ำของฮูหยินเซี่ย จึงรีบกระแอม "เหลวไหลอะไร!"
ฉือเวยถึงได้สติว่าฮูหยินยังอยู่ที่นี่ จึงรีบปิดปากทิงหว่าน "ใช่แล้วๆ พวกเราพูดเหลวไหล!"
ฮูหยินเซี่ยแอบเช็ดน้ำตาเงียบๆ "ข้าต้องไปจุดธูปบูชาบรรพชน บอกพวกเขาว่าเจี่ยนซีกลับมาแล้ว พวกเจ้าดูแลคุณหนูของพวกเจ้าให้ดี หากเกิดอะไรขึ้นอีก ข้าจะถลกหนังพวกเจ้า!"