อี้จื่อชวนออกจากตำหนักหย่งอานแล้ว ก็พาพระสนมซ่งเข้าวังไป
ฮ่องเต้ทรงทราบข่าวตั้งแต่เมื่อคืนว่าพระสนมซ่งถูกลอบสังหาร ค่ำคืนนั้นจึงมิได้บรรทมอย่างสงบ กว่าจะรอให้พระสนมซ่งและอี้จื่อชวนเข้าวังได้ก็รออย่างยากลำบาก ทรงเลื่อนพระราชกิจทั้งปวงออกไปเสียแต่เนิ่นๆ ประทับรออยู่ในวังหลวงแล้ว
พระสนมซ่งเพิ่งถึงตำหนักไทเฮา ฮ่องเต้ก็ทรงเร่งฝีพระบาทเสด็จตามมาติดๆ
"เสด็จน้า เสด็จน้า ทรงเป็นอย่างไรบ้าง ทรงบาดเจ็บที่ใดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!" ฮ่องเต้เสด็จเข้ามาก็ทรงผลักอี้จื่อชวนที่ยืนอยู่ด้านข้างออกไป ตรงปรี่เข้าหาพระสนมซ่ง ทรงจับมือนาง พินิจพิเคราะห์นางอย่างละเอียด
ไทเฮาทอดพระเนตรเห็นกิริยาของฮ่องเต้ ก็อดมิได้ที่จะปรายตามองอย่างรังเกียจ "ฮ่องเต้ส่งคนมาถามไถ่อยู่ทั้งคืน เกรงว่าเจ้าจะเป็นอะไรไป พอรู้ว่าเจ้ามา ก็รีบร้อนเสด็จมาเลย!"
"ฝ่าบาททรงเป็นห่วงหม่อมฉัน!" พระสนมซ่งแย้มพระสรวล จากนั้นทอดพระเนตรไปทางฮ่องเต้ "ต้องขอบคุณคุณหนูแห่งตระกูลเซี่ยผู้นั้นนางสู้ตายเพื่อช่วยชีวิตหม่อมฉันไว้!"
"ธิดาแม่ทัพพิทักษ์รัฐ สมกับเป็นบุตรีพยัคฆ์มิแพ้บิดา!" ฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องนี้มานานแล้ว แต่เมื่อได้ยินพระสนมซ่งตรัสถึงด้วยพระองค์เอง ก็อดเอ่ยชมมิได้ "ต้องให้รางวัล ต้องให้รางวัลอย่างงาม!"
"ต้องขอบคุณนางให้ดี!" พระสนมซ่งตรัสต่อ "อย่างไรก็ตาม หม่อมฉันให้จื่อชวนเตรียมของกำนัลไว้แล้ว พรุ่งนี้ก็จะส่งไป ฝ่าบาทอย่าทรงกังวลเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้เลย!"
"นี่จะเป็นเรื่องกังวลได้อย่างไร!" ไทเฮาตรัส "ก็แค่ตรัสสั่งสักประโยค กรมมหาดเล็กย่อมจัดการต่อให้เอง ข้าได้ยินมาว่า คุณหนูเซี่ยยังมิทันกลับไป ข้างนอกก็มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว ฝ่าบาทต้องทรงใส่พระทัยหน่อย ช่วยขจัดคราบมลทินให้นางสะอาด!"