เฮ่อหลานฉือเงยหน้ามองผู้อาวุโสตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "แม่ทัพเซี่ยดูแลพวกเจ้ามาหลายปี เหตุใดครานี้จึงกริ้วถึงขั้นถอนการสนับสนุนแก่บรรดาญาติตระกูล ท่านซานผู้เฒ่าย่อมรู้ดีที่สุด!"
ท่านซานผู้เฒ่านิ่งเงียบ เพียงจ้องมองเฮ่อหลานฉือตรงหน้าอย่างสงบ
"พวกเจ้าถูกคนยุยง คิดหมายเอาสัญญาหมั้นหมายในมือเซี่ยเจี่ยนซี อยากใช้ชื่อเสียงบีบบังคับให้นางยอมสละตำแหน่งฮูหยินท่านชายให้ผู้อื่น ทว่าพวกเจ้าคาดไม่ถึงเลยว่าฝ่าบาทจะทรงเพิกถอนสัญญาหมั้นหมายนี้จริง ๆ ดังนั้นนอกจากจะไม่ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ยังทำให้แม่ทัพเซี่ยกริ้วอย่างหนัก!" เฮ่อหลานฉือวางถ้วยชาในมือลง เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
"ในเมื่อเจ้ารู้ว่าเราถูกคนยุยง เช่นนั้นเจ้าก็ควรรู้ ผู้ที่หลอกใช้เราก็คือเซี่ยอวี่รั่ว คนสนิทตั้งแต่เด็กของเจ้านั่นแหละ หากไม่ใช่เพราะสองแม่ลูกนางยุยง พวกเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเซี่ยเจี่ยนซีจะถอนหมั้น!" ผู้ที่นั่งข้างท่านซานผู้เฒ่าคือเซี่ยเม่าเหล่ย ผู้นำรุ่นหนุ่ม เป็นลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ กับเซี่ยเม่าเซียน เมื่อได้ฟังเฮ่อหลานฉือกล่าวเช่นนั้น โทสะก็พลุ่งขึ้นทันใด
"ถูก พวกเจ้าถูกคนยุยง แต่หากในใจพวกเจ้าไม่มีความคิดอยากไต่เต้าเกาะขุนนางใหญ่โต แล้วจะถูกคนหลอกใช้ได้ง่ายดายเช่นนี้หรือ!" เฮ่อหลานฉือประสานมือเปลี่ยนท่านั่ง แววตาแฝงความเหยียดหยาม
เซี่ยเม่าเหล่ยกำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่ถูกท่านซานผู้เฒ่าห้ามไว้
"พวกเจ้าในฐานะสกุลหลักเดิม มาบุกเบิกที่เปี้ยนจิงหลายปี ไม่เพียงแต่ไร้ชื่อเสียง ยังต้องพึ่งพาจวนแม่ทัพทุกสิ่ง ลูกชายใต้ปกครองก็ไร้หัวการเล่าเรียน ที่พวกเจ้าละโมบสัญญาหมั้นหมายของเซี่ยเจี่ยนซี ก็เพราะหมดสิ้นความหวัง จึงหวังพึ่งบุตรสาวแต่งสูงเพื่อแลกมาซึ่งชื่อเสียงผลประโยชน์!" เฮ่อหลานฉือจ้องท่านซานผู้เฒ่าด้วยแววตาแหลมคม เลิกคิ้ว น้ำเสียงแฝงการเสียดสี
เซี่ยเม่าเหล่ยอดใจไม่ไหว ลุกพรวดขึ้น ตบโต๊ะข้างตัวฉาดใหญ่ "เจ้าเหลวไหลอะไร!"