ไช่กงกงและคนอื่นๆ ที่ขนย้ายสินเดิมเสร็จเรียบร้อยแล้ว ในตอนแรกก็เพียงยืนเงียบดูเรื่องครึกโครม ทว่าพวกคนทำงานในไร่นามีเรี่ยวแรงมาก บ่าวรับใช้ในจวนก็ไล่ต้อนอย่างยากลำบาก ไช่กงกงเห็นแล้วทนดูไม่ได้ จึงให้เหล่าขันทีที่ติดตามมาช่วยด้วย
เมื่อตระกูลเซี่ยถูกไล่ออกมา คนแล้วคนเล่าต่างนั่งลงกับพื้น ตบขาร่ำไห้คร่ำครวญ เซี่ยอวี่รั่วเดิมยังอยากดิ้นรนขัดขืนต่อ เพียงแต่จังหวะที่นางกำลังจะคว้าจับเซี่ยเม่าเซียนนั้น เซี่ยเจี่ยนซีซึ่งซบอิงอยู่กับฮูหยินเซี่ยมาตลอดก็พลันคว้าตัวนางไว้
ชั่วขณะนั้น เซี่ยอวี่รั่วถึงกับรู้สึกว่ากระดูกมือนางแทบหัก นางถูกเซี่ยเจี่ยนซีจับมือโยนลงไปในฝูงชนเช่นนั้น นางยังอยากดิ้นรนต่อ แต่ก็ถูกฉือเวยและทิงหว่านที่เบียดเข้ามาล้อมกรอบ กระทั่งถูกไล่ออกไปจนพ้น
ท่านอาหวัง ผู้ดูแลจวนแม่ทัพเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูจวนแม่ทัพ เท้าสะเอวอย่างสง่าผ่าเผย "จวนแม่ทัพปิดปฏิเสธแขก หากพวกท่านยังไม่ยอมไป ก็อย่าโทษว่าพวกเราไม่เกรงใจแล้ว!"
เมื่อคนในตระกูลเซี่ยเห็นว่าจวนแม่ทัพถูกพวกเขายั่วโกรธจนสิ้น กลุ่มคนก็ห้อมล้อมท่านซานผู้เฒ่าในทันที เจี๊ยวจ๊าวโหวกเหวกโวยวาย ในจำนวนนี้ไม่น้อยอาศัยอยู่ในเรือนสวนของจวนแม่ทัพ บัดนี้ เมื่อพวกเขายั่วโกรธจวนแม่ทัพ เกรงว่าอีกไม่กี่วันก็ต้องกลายเป็นคนไร้บ้านเร่ร่อน เวลานี้ ต่างคนต่างร้อนรนยิ่งกว่ากัน
"ล้วนเป็นเพราะพวกเจ้า!" ท่านซานผู้เฒ่าพลันได้สติ กระดูกแก่หกสิบกว่าปีกลับก้าวเท้าฉับไวดุจบิน พริบตาเดียวก็พุ่งไปด้านหลังฮูหยินรองเซี่ยที่เตรียมจะจากไป คว้าผมนางไว้ แล้วแผดตะโกน "เป็นเจ้าที่ยุยงพวกเราให้มาก่อเรื่อง เจ้าต้องให้คำอธิบายพวกเรา!"
"ใช่ พวกเราไปหาเซี่ยเม่าเฉวียนนั่นกัน ข้าจะดูหน่อยซิ ว่าเรื่องเดือดร้อนที่ภรรยาลูกสาวของเขาก่อขึ้น เขายังจะหลบเลี่ยงไปได้อีกหรือไม่!"
เรือนข้างๆ หาได้มีองครักษ์มากมายเช่นจวนแม่ทัพไม่ ไม่นาน ประตูเรือนรองก็ถูกทลายเข้าไป เซี่ยเม่าเฉวียนที่ซ่อนตัวอยู่ด้านในมาโดยตลอดก็จนใจต้องออกมาพูดจา