เซี่ยเจี่ยนซีมองอี้จื่อชวนที่เต็มไปด้วยอันตราย มิได้อธิบายความ แต่กลับตอบรับอย่างตรงไปตรงมา “ถูกต้อง ดังที่ท่านว่า ในยามนั้น ข้ามีเพียงทางเดียวคือสละชีพช่วยเหลือไท่เฟย เดิมพันด้วยชีวิตของข้า ถึงจะสามารถฝ่าม่านมรณะที่ถูกวางแผนมาอย่างแยบยลนี้ ออกมาได้!”
อี้จื่อชวนจ้องมองเซี่ยเจี่ยนซีอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายเลิกคิ้วด้วยความปลงตก “หากเป็นเช่นนั้น การที่เจ้าพุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต ก็ไม่ใช่เรื่องประหลาดอันใด เพราะอย่างไรเสีย ตายเพราะช่วยคน ก็ยังดีกว่าถูกบีบบังคับให้ตายเพราะชื่อเสียง อย่างน้อยก็ตายอย่างไม่มีข้อกังขา!”
“ข้าใช้ไท่เฟยเหนียงเหนียงช่วยตนเอง ท่านอ๋องไม่โกรธหรือ?” เซี่ยเจี่ยนซีมองอี้จื่อชวนที่ตรงหน้าแววตาเปิดเผย รู้สึกประหลาดใจ
“พิเคราะห์ที่การกระทำ มิใช่จิตใจ หากมัวแต่เพ่งเล็งจิตใจ ในโลกก็ไม่มีผู้ใดไร้ที่ติ!” อี้จื่อชวนเลิกคิ้ว “ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างเจ้ากับข้า ก็เป็นเพียงข้อแลกเปลี่ยน มิใช่หรือ?”
เซี่ยเจี่ยนซีเหมือนนึกอันใดขึ้นได้ จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น “วันนั้น มือสังหารที่ลอบปลงพระชนม์ไท่เฟยเหนียงเหนียงกับโจรที่ลักพาตัวข้า มีความเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้ง ท่านอ๋องในวันนี้เกรงว่ามิได้มาเพื่อส่งราชโองการเพียงอย่างเดียวกระมัง!”
รอยยิ้มบนใบหน้าอี้จื่อชวนพลันเลือนหายไป
“ท่านอ๋องคงจะคาดเดาแผนการของเฮ่อหลานฉือได้แล้ว ที่ท่านอ๋องมาที่นี่ แท้จริงก็เพื่อต้องการคำยืนยันจากปากข้า ว่าโจรพวกนั้นเกี่ยวข้องกับจวนโหวหย่งชางหรือไม่! เพราะอย่างไรเสีย เบาะแสที่สัมพันธ์กับโจรที่สืบพบได้ในตอนนี้ ก็มีเพียงจวนโหวหย่งชางแห่งเดียว!” สายตาของเซี่ยเจี่ยนซีจับจ้องอี้จื่อชวนตรงหน้าไม่วางตา