ฮูหยินเซี่ยเห็นเซี่ยเจี่ยนซีร่ำไห้ ก็ยิ่งปวดใจจนสุดจะทน นางกอดเซี่ยเจี่ยนซีไว้แน่น พลางด่าทอด้วยโทสะว่า “จวนแม่ทัพคอยเกื้อหนุนพวกเจ้ามาตลอด พวกเจ้ากลับดี นี่กลับยุยงให้ญาติพี่น้องมาก่อเรื่องวุ่นวาย พอถึงคราวหน้าแตกกันหมด แม่ลูกก็จะได้นั่งเก็บผลประโยชน์อยู่กลาง!”
เสียงของฮูหยินเซี่ยเจือสะอื้น ฟังดูโหยหวนชวนสลดยิ่ง
คนทั้งหลายที่เดิมล้อมเซี่ยเม่าเซียนอยู่พลันได้สติ หันขวับมาจ้องเซี่ยอวี่รั่วกับมารดาทีละคน
โดยเฉพาะท่านซานผู้เฒ่า เดิมร้อนใจที่เซี่ยเม่าเซียนจะถอนการเกื้อหนุนอยู่แล้ว ครั้นได้ยินฮูหยินเซี่ยกล่าวเช่นนี้ ก็เข้าใจเจตนาของแม่ลูกคู่นี้ในทันที โกรธจนตวาดด่าว่า “ดีนัก ดีนัก เจ้าหญิงชั่ว กล้าดีใช้พวกข้าเป็นเครื่องมือ เจ้าหญิงอสรพิษใจดำ ดูข้าตีเจ้าให้ตาย!”
หมัดของท่านซานผู้เฒ่ากำลังจะกระแทกลงบนใบหน้าฮูหยินรองเซี่ย เซี่ยอวี่รั่วก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงเสียงดัง “ท่านซานโปรดระงับโทสะ ข้า… มารดาข้าเพียงชั่ววูบถูกมันหมูปิดบังใจ พวกเราแค่ทนไม่ได้ที่การแต่งงานดี ๆ เช่นนั้นจะหลุดลอยไป ท่านซาน มารดาข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ!”
“ทนไม่ได้ที่การแต่งงานจะหลุดลอย บัดนี้กลับทนให้ญาติพี่น้องที่อาศัยอยู่ในเรือนนอกต้องเร่ร่อนกลางถนนได้!” เซี่ยเจี่ยนซีมองเซี่ยอวี่รั่วที่คุกเข่าแสดงละครอยู่บนพื้น แล้วกล่าวเสียงเยียบเย็น
ท่านซานผู้เฒ่าที่เพิ่งอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อยก็ได้สติอีกครั้ง
เขาคว้ามือเซี่ยอวี่รั่ว ลากนางมายังเบื้องหน้าเซี่ยเม่าเซียน “เม่าเซียน เป็นพวกนาง เป็นแม่ลูกคู่นี้เอง ส่งคนไปที่เรือนนอก บอกว่าพวกเจ้าเพื่อรักษาชื่อเสียงเซี่ยเจี่ยนซี ยอมทำลายการแต่งงานชั้นเลิศ ก็ไม่ยอมมอบผลประโยชน์นั้นให้คนตระกูล เป็นพวกนางยุยงปลุกปั่น!”