เฮ่อหลานฉือฟ้าสางก็นำทองหกพันตำลึงไปยังจวนผู้สำเร็จราชการด้วยตนเอง แต่คาดไม่ถึงว่า ผู้ที่เดินออกมาจากจวนอ๋องมิใช่อี้จื่อชวน ทว่าเป็นฉินชาง
ฉินชางมองเฮ่อหลานฉือที่สีหน้าอัปลักษณ์ พลางเหลือบมองหลานถิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง ประคองหีบดำใบหนึ่งไว้ แล้วกล่าวเรียบๆ ว่า "ท่านโหวน้อยมาช้าไป ท่านอ๋องของข้าออกวังไปเข้าเฝ้าแต่เช้าตรู่ ลงจากวังแล้วคงไปศาลต้าหลี่โดยตรง ท่านโหวน้อยไปรอที่ศาลต้าหลี่เถิดขอรับ"
"กำหนดสามวันท่านอ๋องของเจ้ากำหนดไว้เอง! เช้าตรู่วันนี้ข้าก็มาถึงแล้ว เขากลับไปเข้าเฝ้า?" เฮ่อหลานฉือกัดฟันเอ่ยคำนี้ออกมา
"ก็แค่เศษเงินน้อยนิด ท่านอ๋องของข้ามิได้ขาดแคลนเงินเล็กน้อยเพียงนี้ จะให้ไม่ไปเข้าเฝ้าเพราะทองที่เขามองไม่เห็นค่าจำนวนนี้ได้อย่างไร!" ฉินชางกล่าวพลางเหลือบมองเฮ่อหลานฉือ แล้วหัวเราะ "ท่านโหวน้อยมิได้มีตำแหน่งราชการ คงไม่ทราบว่าการลาหยุดเข้าเฝ้าเช้านั้นยุ่งยากเพียงใด เพื่อเงินเล็กน้อยแค่นี้ ไม่คุ้มค่าเลย!"
มือที่แนบข้างกายของเฮ่อหลานฉือกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววตาจับจ้องที่ฉินชางแฝงไว้ด้วยไอสังหารจางๆ
ย่อมแน่นอนว่าฉินชางสัมผัสได้ถึงไอสังหารนั้น เพียงแต่เขาเป็นองครักษ์คนสนิทที่ติดตามอี้จื่อชวน ผ่านเหตุการณ์ใหญ่โตมามากมาย เพียงท่านโหวน้อยกระจอกงอกง่อย ยังไม่พอทำให้เขาหวาดหวั่น
เนิ่นนาน เฮ่อหลานฉือจึงถอนสายตากลับ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก "เมื่อผู้สำเร็จราชการไม่ได้อยู่ที่นี่ ข้าจะไปรอที่ศาลต้าหลี่ คาดว่าผู้สำเร็จราชการจะต้องไปที่นั่นอยู่ดี"
ฉินชางเลิกคิ้ว "ท่านโหวน้อยเดินทางโดยสวัสดิภาพ!"
เฮ่อหลานฉือจำต้องหมุนตัวจากไป
ระหว่างทางไปศาลต้าหลี่ เฮ่อหลานฉือนิ่งเงียบตลอด สีหน้าก็แย่ลงเรื่อยๆ
คิดถึงตัวเขาเฮ่อหลานฉือ ตั้งแต่เกิดมาก็เป็นดวงดาวที่ทุกคนโอบล้อม เขาเป็นบุตรชายคนโตของภรรยาเอก เกิดมาเป็นเจ้าของจวนโหวหย่งชางในอนาคต ทุกคนที่อยู่ต่อหน้าเขา ล้วนต้องก้มหัวค้อมเอว
แต่ตอนนี้ เขากลับต้องเพื่อบิดาผู้ไร้ค่านั้น ไม่เพียงถูกคนวางแผน จนสูญเสียร้านค้าที่การค้ารุ่งเรืองไปหลายแห่ง ยังต้องก้มหัวเสียเกียรติส่งเงินให้ผู้อื่น กระทั่งถูกบ่าวรับใช้คนหนึ่งเยาะเย้ย