หลานถิงส่ายศีรษะ "คุณหนูรองมิได้บอก เพียงแต่ร้องไห้อย่างโศกเศร้ายิ่ง!"
เฮ่อหลานฉือชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะลุกพรวดขึ้น "พาข้าไปหานาง!" เมื่อเฮ่อหลานฉือไปถึง เซี่ยอวี่รั่วยืนอยู่ ณ ระเบียงคดเคี้ยว ก้มหน้าเพ่งมองปลายเท้าตนเอง ไม่อาจมีผู้ใดหยั่งรู้ถึงอารมณ์ของนางได้
"อวี่รั่ว!"
พอได้ยินเสียง เซี่ยอวี่รั่วก็เงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาคลอหยาดน้ำตา พอเห็นเขา ก็เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบาว่า "พี่หลานฉือ!"
"อวี่รั่ว?" เฮ่อหลานฉือมองดูเซี่ยอวี่รั่วที่ดวงตาแดงช้ำ เห็นชัดว่าเพิ่งร่ำไห้มา ก็พลันรู้สึกใจหาย "เจ้าเป็นอันใดไป?"
"ข้า ข้า…" เซี่ยอวี่รั่วมิอาจเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ด้วยซ้ำ น้ำตาก็พลันรินไหลลงมาตามหางตา
เฮ่อหลานฉือก้าวเข้าไปใกล้นางทันที หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อยๆ ซับคราบน้ำตาตามหางตาให้นางอย่างอ่อนโยน "อย่าร้องไห้เลย ก่อนอื่นบอกข้ามาเถิด เกิดเรื่องใดขึ้น?"
เซี่ยอวี่รั่วเงยใบหน้าที่ร้องไห้จนแดงก่ำขึ้น "พี่เจี่ยนซี นาง…"
เซี่ยอวี่รั่วเติมเชื้อไฟเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเสื้อผ้านั้นอย่างละเอียด แต่ยังคงปกปิดเรื่องที่ตนลอบขโมยแบบผ้าไว้ "...นางเยาะเย้ยข้าเช่นนั้นแล้ว ยังจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่งดงามยิ่งกว่าเสียอีก นางเป็นบุตรสาวเพียงหนึ่งเดียวของจวนแม่ทัพ ย่อมมีเสื้อผ้าสวยงามใส่ไม่รู้หมดสิ้น แต่ไฉนจึงต้องมาแย่งชิงกระโปรงผืนนี้กับข้าด้วยเล่า!"
เฮ่อหลานฉือฟังเสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ของเซี่ยอวี่รั่ว ทว่าในหัวกลับพลันหวนนึกถึงภาพของเซี่ยเจี่ยนซีที่ผ่านสายตาเขาไปเมื่อครู่นี้