ใบหน้าของคังมู่เจ๋อพลันซีดขาว “ข้า ข้าไม่มีทางเลือก…”
“ท่านชายคัง ไม่ว่าในวันนั้นผู้ตัดสินใจจะเป็นพระชายาหย่งอานหรือไม่ก็ตาม ข้ามิได้ใส่ใจ ระหว่างเรานั้นได้ถอนหมั้นกันไปแล้ว หนังสือหมั้นก็ถูกทำลายสิ้น จากนี้ไปเจ้ากับข้าจะมิมีพันธะใดต่อกันอีก สำหรับเรื่องถอนหมั้น ไม่ว่าเจ้าจะยินยอมเองหรือถูกมารดาบีบบังคับ สำหรับข้าแล้ว ล้วนไม่ต่างกัน” เซี่ยเจี่ยนซีมองคังมู่เจ๋อ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เสี่ยวซี!” คังมู่เจ๋อเงยหน้ามองเซี่ยเจี่ยนซีที่แววตาเยียบเย็น ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ข้ารู้ว่าเจ้าชิงชังข้า แต่ไม่เป็นไร ข้าอยากพบเจ้า เพียงเพื่อจะกล่าวคำขอโทษสักคำ ต่อให้เราเป็นสามีภรรยากันไม่ได้ แต่ถึงอย่างไรเราก็เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ข้าไม่ปรารถนาให้เรากลายเป็นคนแปลกหน้า!”
เซี่ยเจี่ยนซีฟังคำพูดของคังมู่เจ๋อที่ฟังดูสะเทือนอารมณ์นัก แต่กลับแสนเสแสร้ง ในที่สุดก็มิอาจอดทนได้ หลุดหัวเราะเยาะออกมา “ท่านชายคัง เจ้าอุตส่าห์เสียแรงคิดหาวิธีล่อข้ามาที่นี่ ก็เพียงเพื่อกล่าวคำขอโทษกับข้า แล้วก็ปลดเปลื้องความรู้สึกผิดในใจของเจ้าไปอย่างนั้นหรือ?”
คังมู่เจ๋อมองเซี่ยเจี่ยนซี ชั่วขณะหนึ่ง กลับไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนที่ไร้ความรับผิดชอบถึงเพียงนี้!” เซี่ยเจี่ยนซีหัวเราะเย้ย “ทั้งที่เจ้าเองก็ยินยอมเห็นดีด้วย แต่มาถึงป่านนี้ เจ้ากลับโยนความผิดทั้งหมดให้พระชายาหย่งอาน เจ้ากลับกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ที่สุด เจ้าไม่รู้สึกว่าเจ้าน่าละอายบ้างหรือ?”
“เสี่ยวซี ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”
“เช่นนั้นเจ้าหมายความเช่นใด?” เซี่ยเจี่ยนซีมองคังมู่เจ๋อตรงหน้าด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “หากเจ้ายอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่าเจ้าไม่เชื่อใจข้า เจ้าต้องการแต่งกับเซี่ยอวี่รั่ว ข้ากลับจะนับถือเจ้าว่าเป็นลูกผู้ชาย แต่เจ้ามิได้ทำเช่นนั้น กลับโยนความผิดทั้งหมดไปที่มารดาของเจ้า คังมู่เจ๋อ เจ้าช่างทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยงนัก!”