ข่าวที่หย่งชางโหวถูกศาลต้าหลี่นำตัวไป มิทันครึ่งวันก็แพร่สะพัดไปทั่วเปี้ยนจิง
ศาลต้าหลี่ขึ้นตรงต่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน โดยอยู่ในเขตอำนาจของฮ่องเต้ และผู้ดำรงตำแหน่งเสนาบดีศาลต้าหลี่ก็คืออี้จื่อชวน ผู้มีสมญาว่ายมทูตมีชีวิต
ชั่วขณะนั้น ทั่วเมืองเปี้ยนจิงต่างผวาภัยไปตามกัน หากเป็นตระกูลใดที่เคยใกล้ชิดกับจวนโหวหย่งชาง ก็ล้วนแต่ร้อนรนอยากจะเอาน้ำเหล็กหลอมปิดประตูบ้านให้สนิท เกรงว่าคนจากจวนโหวหย่งชางจะมาหาถึงหน้าประตู แล้วลากพวกตนให้พลอยจมปลักตามไปด้วย
หลังจากเกิดเรื่อง เฮ่อหลานฉือได้ส่งใบนัดหมายออกไปหลายฉบับ แต่สุดท้ายก็ไร้วี่แววตอบรับ
เฮ่อหลานฉือผู้เคยห้อมล้อมด้วยบริวารและเกียรติยศอันโอ่อ่า เหตุใดต้องมาเผชิญความเฉยเมยเช่นนี้ กระทั่งเหล่าสหายยามกินเหล้ากินเนื้อในยามปกติยังพากันปฏิเสธไม่อยากพบหน้า ด้วยความอัปยศและโทสะ เขาแทบจะทุบห้องหนังสือพังทั้งห้อง
ยามที่หลานถิงมาถึง เฮ่อหลานฉือก็รื้อค้นทำลายห้องหนังสือจนแทบไม่เหลือดี เขามองดูซากความเสียหายตรงหน้า สั่งให้สาวใช้ที่ยืนงุนงงอยู่ข้าง ๆ ออกไปอย่างสงบ แล้วจึงปิดประตูไม้แกะสลักบานนั้น “คุณชาย!”
เฮ่อหลานฉือซึ่งเพิ่งระบายอารมณ์เสร็จก็กลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็น เขายืนหันหลังให้หลานถิง มือไพล่หลัง สงวนท่าทีหนักแน่นไว้ ผิดแผกจากผู้ที่เสียสติเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง “ว่าไง?”
“คนที่เราแทรกซึมในศาลต้าหลี่ วันนั้น เกือบถูกกวาดล้างหมดสิ้น แต่ถึงกระนั้น……” หลานถิงเงยหน้ามองเฮ่อหลานฉือ แววตาลังเล
เฮ่อหลานฉือหันกลับมา ขมวดคิ้วเข้ม “มีอะไรก็ว่ามา!”
“เซี่ยชิงซูมาหาถึงที่ บอกว่ามีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ทำงานอยู่ในศาลต้าหลี่ บางทีอาจจะพาคุณชายให้เข้าไปพบท่านโหวได้!” เสียงของหลานถิงยิ่งเบาลง “ข้าน้อยคิดว่า ในเมื่อเขาพาคุณชายไปพบท่านโหวได้ การจะไปพบอวี้ถิงสักครั้งก็คงไม่ใช่เรื่องยาก!”
เฮ่อหลานฉือได้ยินชื่อเซี่ยชิงซู สีหน้าก็ประหลาดไปเล็กน้อย “เวลานี้ ทุกคนหลีกเลี่ยงข้าไม่ทัน เหตุใดเขาจึงมาหาเอง?”
“ความหมายของเซี่ยชิงซู คือคุณหนูรองสกุลเซี่ยไปขอร้องเขา เขาเองก็รักน้องสาวอยู่ จึงยอมเสี่ยงเพื่อคุณหนูรองสกุลเซี่ย!” หลานถิงมองเฮ่อหลานฉือแล้วเอ่ยเสียงเบา