เซี่ยเจี่ยนซีเห็นหย่งชางโหวถูกจับขึ้นรถนักโทษทั้งที่ร่างเปลือยเปล่าด้วยตาตนเอง ราวกับหมาจรจัด ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี ถูกยัดเข้าไปในกรงขัง
นางมองรถนักโทษค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไป ในห้วงสำนึกก็อดมิได้ที่จะนึกถึงภาพตอนที่นางถูกทิ้งไว้ในห้องใต้ดิน
ยามนั้น นางสิ้นหวังจนมองไม่เห็นความหวังใด ๆ ประหนึ่งสัตว์ตัวเมียที่ไร้สติสัมปชัญญะ ท่อนล่างเปลือยเปล่า พลางระเบิดเสียงคำรามสุดกำลัง เนื้อหนังผสมคลุกเคล้ากับโคลน ใช้ฟันกัดสายสะดือขาด จึงนำเด็กน้อยนั้นออกมาสู่โลกมนุษย์ได้
แต่ถึงกระนั้น ผู้คนทั้งจวนโหวหย่งชางก็ยังยืนดูอยู่ห่าง ๆ อย่างเฉยเมย นางถึงกับได้ยินเสียงหย่งชางโหวเยาะเย้ยลอดผ่านห้องใต้ดินมาว่า "ถึงขั้นนี้แล้วยังคลอดบุตรได้อีก ต่างอะไรกับหมาตัวเมียเล่า!"
แม้ต้องทนต่อคำเย้ยหยันของผู้คนเหล่านั้น นางก็ยังอยากจะโอบกอดบุตรของตนไว้แนบอก แม้เพียงชั่วขณะก็ตาม แต่ความปรารถนาง่าย ๆ เพียงเท่านี้ เฮ่อหลานฉือก็ไม่ยอมให้นางครอบครอง เขาช่วงชิงทารกที่นางกัดฟันคลอดออกไป จากนั้นก็ดับเสียงร่ำไห้ของเขาจนสิ้น
ร่างเล็ก ๆ ถูกเหวี่ยงกระแทกพื้น ในยามนั้นก็สูญสิ้นไออุ่นสุดท้ายไป
"คุณหนู?" ฉือเวยมองเซี่ยเจี่ยนซีที่ขอบตาแดงก่ำ เอ่ยเรียกเสียงเบา
เซี่ยเจี่ยนซีได้สติกลับมา ค่อย ๆ ลดม่านลง "ไม่เป็นไร ดูฉากการแสดงจบแล้ว พวกเราก็ควรกลับเช่นกัน!"
เฮ่อหลานฉือกลับถึงจวนโหวหย่งชาง ยังไม่ทันได้นั่งลง ก็มีคนร้อนรนเข้ามารายงานว่า "ท่านโหวน้อย บ่อนซือเก๋อถูกคนของศาลต้าหลี่บุกเข้าตรวจค้นแล้ว!"
เฮ่อหลานฉือหันขวับกลับมา สีหน้าก็พลันหม่นหมองยิ่งนัก "สมุดบัญชีเล่า? สมุดบัญชีจัดการแล้วหรือไม่?"
คนผู้นั้นรีบคุกเข่าลงอย่างลนลาน ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "ตอนคนของศาลต้าหลี่มาก็ไม่มีวี่แววใด ๆ เลย สมุดบัญชีของบ่อนยังไม่ได้จัดการ คนก็ถูกจับกุมเสียแล้ว!"
เฮ่อหลานฉือยามนี้เพียงรู้สึกปวดศีรษะราวกับจะระเบิด "จะไม่มีวี่แววเสียเลยได้อย่างไร คนที่ฝังไว้ในศาลต้าหลี่ตายไปหมดแล้วหรือ?"
คนที่มารายงานเมื่อได้ฟังคำของเฮ่อหลานฉือ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดพิกล "พวกเขา พวกเขา..."