เซี่ยอวี่รั่วเอามือกุมใบหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับลืมพูดจา
เซี่ยเจี่ยนซียืนอยู่ตรงนั้น นางมีเรือนร่างสูงโปร่ง มากกว่าเซี่ยอวี่รั่วถึงครึ่งศีรษะ บัดนี้กำลังเชิดหน้ามองลงมาด้วยแววตาดูแคลน ริมฝีปากเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหยียดหยัน "ข้าเป็นธิดาผู้ทรงเกียรติแห่งจวนแม่ทัพ หาใช่ของสิ้นราคาอย่างที่เจ้าเรียกปากไม่ เรื่องหมั้นหมายกับตำหนักหย่งอานเล็กน้อยเพียงนั้น ข้าไม่เคยใส่ใจเลยแม้แต่น้อย!"
เซี่ยเจี่ยนซีขี้เกียจยืดเยื้อกับเซี่ยอวี่รั่วต่อไป หมุนกายจากไป เซี่ยอวี่รั่วแม้จะเต็มไปด้วยความคับแค้น แต่เหยาจือยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น นางจึงไม่กล้าบุกเข้าไป ได้แต่ทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังของนางลับตาไป สุดท้ายได้แต่ระบายโทสะทั้งหมดลงบนร่างของอวี้หวี่
ฉือเวยพอหวนนึกถึงท่าทีของเซี่ยอวี่รั่วเมื่อครู่นี้ขึ้นมาก็อดสุขใจไม่ได้ ฝีเท้าพลันเบิกบานยิ่งนัก "คุณหนู ท่านรู้ล่วงหน้าจริง ๆ หรือไม่ว่า นางจะสวมอาภรณ์แบบเดียวกับท่านมาในวันนี้?"
"วันที่แม่นางฉินส่งคนมาขอแบบกระโปรง ข้าก็เดาได้แล้ว!" เซี่ยเจี่ยนซีก้มหน้าลงเล็กน้อย "เพียงแต่ข้าเองก็คาดไม่ถึงว่า นางจะละเลยแม้กระทั่งเนื้อผ้า คาดว่าฮูหยินรองเซี่ยคงจนตรอกมือมาจริง ๆ แล้ว!"
"สมน้ำหน้าเสียจริง! เมื่อก่อนนางมักจะอาศัยที่ท่านคอยเกรงใจ ได้ข่มท่านอยู่เสมอ บางครั้งออกนอกจวน คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ยังนึกว่านางต่างหากคือธิดาแห่งจวนแม่ทัพ!" ทิงหว่านก็รู้สึกสะใจยิ่งนัก
เซี่ยเจี่ยนซียิ้มบาง มิได้เอ่ยสิ่งใด
แท้จริงแล้วที่ไหนเลยจะเป็นแค่การคาดเดา แบบกระโปรงนั้นนางจงใจมอบให้แก่แม่นางฉินต่างหาก
งานเลี้ยงวันเกิดในชาติที่แล้วก็เป็นเช่นนี้ เซี่ยอวี่รั่วลอบขโมยแบบกระโปรงของแม่นางฉิน จากนั้นไปหาช่างปักคนอื่นของห้องเสื้ออวี่อี แล้วตัดอาภรณ์ที่เหมือนกับนางทุกประการออกมาชุดหนึ่ง