ถึงตอนนี้ นอกจากคนโง่แล้ว ต่อให้เป็นใครก็ย่อมมองออก ว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ เซี่ยอวี่รั่วคงเลียนแบบเสื้อของเซี่ยเจี่ยนซี เดิมคิดจะข่มรัศมีให้อัปยศ แต่ไม่คาดคิดว่าตนเองจะเสียดายเงินทองเรื่องค่าผ้า สุดท้ายมุ่งวาดสุนัขกลับกลายเป็นเสือ
เซี่ยอวี่รั่วจ้องมองเซี่ยเจี่ยนซีที่ยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มบางตั้งแต่ต้นจนจบ ก็เข้าใจในทันทีว่า ตนเองถูกนางลอบวางกับดัก
วันนั้น มารดาของนางย่อมเชิญแม่นางฉินมาจริง ทว่าแม่นางฉินเรียกค่าราคาสูงล้ำนัก เพียงกระโปรงตัวเดียว ค่ามัดจำก็ถึงสิบตำลึง มารดานางเสียดายเงินนี้เสียจริง ๆ จึงหาบ่าวไป ถือโอกาสที่แม่นางฉินกำลังวัดขนาดให้แอบขโมยแบบผ้าที่อยู่ในกล่องเย็บปักของนาง แล้วไปว่าจ้างช่างปักอีกนางหนึ่งของห้องเสื้ออวี่อีมาทำชุดนี้
ไม่คาดคิดว่า รูปดอกเหมยที่ดูแปลกตาบนแบบผ้านี้ กลับเป็นเซี่ยเจี่ยนซีวาดด้วยตนเอง
เมื่อคิดได้ดังนี้ เซี่ยอวี่รั่วในยามนี้แทบอยากขุดหลุมมุดหนีลงไปเลยทีเดียว นางตั้งแต่เล็กจนโตเคยต้องอับอายเช่นนี้ที่ใดมาก่อน นางคิดจะหลีกหนีไปตามสัญชาตญาณ แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเซี่ยเจี่ยนซีกล่าวว่า “ในเมื่อบังเอิญเช่นนี้ ข้าไปเปลี่ยนอีกสักชุดก็ได้!”
เปลี่ยนอีกสักชุด? แล้วเปลี่ยนเป็นชุดที่งดงามกว่าเดิมอย่างนั้นหรือ?
เซี่ยอวี่รั่วเงยหน้ามองเซี่ยเจี่ยนซีตรงหน้าฉับพลัน แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและริษยา
“ฝีมือแม่นางฉินแห่งห้องเสื้ออวี่อีนั้นยอดยิ่งนัก มารดาข้าชอบเสื้อผ้าที่นางตัดยิ่งนัก ฉะนั้นจึงได้สั่งชุดไว้ให้ข้าเพิ่มอีกหลายชุด เกรงว่าข้าจะสะเพร่าทำชุดเปรอะเปื้อนในงานเลี้ยง ข้าจะไปเปลี่ยนที่รถม้าสักครู่!” เซี่ยเจี่ยนซีกล่าวพลางคารวะฮูหยินหนิงหย่วนโหว “ขอตัวก่อน!”