วินาทีที่การค้าสำเร็จลง แม่เล้าเถาฮวาก็รับทองคำร้อยตำลึงที่เซี่ยเจี่ยนซีเตรียมไว้ให้อย่างไม่เกรงใจ
"เชิญคุณหนู!" แม่เล้าเถาฮวาลุกขึ้นยืน เดินไปถึงข้างประตู แล้วทำมือเชิญ
เซี่ยเจี่ยนซีลุกขึ้นเดินตามไป แม่เล้าเถาฮวาเปิดประตู มองดูคนทั้งสองที่เฝ้าอยู่ด้านนอก แล้วเอ่ยขึ้นว่า "แม่นางทั้งสองจะรออยู่ที่นี่ หรือจะไปกับเราดี"
"ไปด้วยกัน!"
ฉือเวยและทิงหว่านตอบโดยแทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว
แม่เล้าเถาฮวามองไปทางเซี่ยเจี่ยนซี เมื่อเห็นนางไม่ได้เอ่ยอะไร ก็พาคนกลุ่มหนึ่งของพวกนางมุ่งหน้าผ่านทางลับไปยังห้องโถงอีกแห่งหนึ่ง
หอนางโลมสุยชุนนั้นมิอาจนับว่าใหญ่โตนัก ชั้นสองชั้นสามรวมกันก็มีห้องเพียงสิบห้าห้อง ทว่าช่างน่าประหลาด สถานเริงรมย์ที่ดูภายนอกหาใหญ่โตไม่แห่งนี้ กลับมีทางลับซ่อนอยู่แห่งแล้วแห่งเล่า
แม่เล้าเถาฮวาหยุดลงตรงปากทางเข้าหนึ่ง แล้วเคาะประตูเบา ๆ
ไม่นานนัก จากด้านในก็มีเสียงไอดังแว่วมา "เข้ามาเถิด!"
ในชั่วพริบตาต่อมา แม่เล้าเถาฮวาก็ผลักประตูเข้าไป
ขณะที่เซี่ยเจี่ยนซีเดินตามแม่เล้าเถาฮวาล่วงเข้าไปในประตูบานนั้น จู่ ๆ ก็พบว่า ตนเองกลับก้าวออกมาจากกำแพงบานหนึ่งที่สามารถผลักให้เปิดออกได้
ห้องที่พวกนางอยู่ตอนนี้นับว่าไม่กว้างนัก อบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรเข้มข้น ครั้นฉือเวยเข้ามาถึง ก็ยกมือขึ้นปิดจมูกตามสัญชาตญาณ "นี่เป็นยาใด เหตุใดจึงใส่ถู่ฝูหลิงหนักถึงเพียงนี้!"
แม่เล้าเถาฮวาที่ยืนอยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดของฉือเวยก็หันไปมองนางอย่างเป็นสัญชาตญาณ "แม่นางรู้หลักเภสัชศาสตร์หรือ"
"พอรู้อยู่บ้าง!" ฉือเวยย่นจมูก "ใส่ถู่ฝูหลิงหนักหนาถึงเพียงนี้ คนในห้องนี้ เป็นโรคร้ายแรงอะไรมาหรือไม่"
แม่เล้าเถาฮวามองเซี่ยเจี่ยนซีแวบหนึ่ง แล้วหันหลังไป เอ่ยเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างในว่า "ซู่ยวี่ ยังไม่ออกมาพบแขกอีกหรือ"
ซู่ยวี่ที่สังเกตเห็นว่ามีคนแปลกหน้ามาแต่แรก รอคอยจนแม่เล้าเถาฮวาส่งเสียง จึงยอมก้าวออกมาจากด้านหลังฉากบังตา "ท่านแม่เถาฮวา!"