ยามเซี่ยเจี่ยนซีเอ่ยว่าจะปีนกำแพงออกไป ฉือเวยและทิงหว่านร้อนใจแทบสิ้นสติอยู่กับที่
พึงรู้ว่า สถานที่แห่งนี้คือจวนแม่ทัพ!
ทุก ๆ สองเค่อ จะมีหน่วยลาดตระเวนตรวจตรา ต่อให้เป็นคนก็เถิด ถึงจะเป็นยุงสักตัวที่อยากจะบินข้ามกำแพงออกไป ก็ยังง่ายที่จะถูกองครักษ์ที่ปรากฏกายได้ทุกเมื่อใช้ทวนพู่แดงเสียบตาย
“คุณหนู ไม่ได้นะเจ้าคะ หากเกิดเรื่องขึ้น พวกเราก็จบเห่กันพอดี!” ฉือเวยกอดขาซ้ายของเซี่ยเจี่ยนซีไว้
“จริงอย่างนั้นเจ้าค่ะคุณหนู ท่านคงไม่ลืมไม้เรียวประจำตระกูลในมือท่านแม่ทัพหรอกนะเจ้าคะ หากท่านแม่ทัพล่วงรู้เข้า แส้นั่นมิใช่ของเล่นเลยเจ้าค่ะ!” ทิงหว่านกอดขาขวาของเซี่ยเจี่ยนซี
เหยาจือกอดอกพิงขอบประตู มองฉือเวยกับทิงหว่านที่เกาะอยู่ซ้ายขวาของเซี่ยเจี่ยนซี พลันเอ่ยถามว่า “หรือว่า คุณหนูของเจ้าตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยปีนกำแพงออกไปเลย?”
“ย่อมไม่มีเจ้าค่ะ คุณหนูข้าเป็นคนดีมีมาตรฐาน ใครจะไม่หลับไม่นอนกลางดึกปีนกำแพงออกไปกัน ถึงจะมีงานโคมไฟ ก็ออกไปทางประตูใหญ่ตามปกติ!” ทิงหว่านกล่าวทันที “นี่ออกจากบ้านตัวเองด้วยการปีนกำแพง หากคนนอกล่วงรู้เข้า จะเป็นเช่นไร!”
“แต่คุณหนูเซี่ยจะไปหอนางโลมนะ หากยโสออกไปทางประตูใหญ่ เกรงว่าพอเท้าหน้าถึงหอนางโลม เท้าหลังท่านแม่ทัพเซี่ยคงถือดาบตามมาถึง! ตอนนั้นมิใช่แค่ถูกโบยด้วยไม้เรียวไม่กี่ทีง่าย ๆ แล้ว!” เหยาจือกล่าวเสริม
“เรื่องนี้เจ้ายังต้องพูดอีกหรือ พวกข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร!” ฉือเวยกล่าวอย่างหมดอารมณ์ “เพราะฉะนั้นหอนางโลมจึงไปไม่ได้ หากไปแล้วไม่มีใครจับได้ก็แล้วไป แต่หากถูกจับได้ พวกเราคงได้ซวยกันถ้วนหน้า!”
ขาของเซี่ยเจี่ยนซีถูกสองนางนี่กอดไว้ ขยับตัวไม่ได้เลย สุดท้ายไร้ทางเลือก จึงกล่าวว่า “พวกเจ้าหากไม่ปล่อยมือ เช่นนั้นพรุ่งนี้ ข้าจะเชิญท่านแม่ให้ช่วยหาคู่หมายที่ถูกใจให้ แต่งพวกเจ้าออกไป!”
คนทั้งสองที่เมื่อครู่ยังก้มหน้าก้มตากอดขาเซี่ยเจี่ยนซีแน่นหนึบ พลันลุกขึ้นยืน แล้วคนหนึ่งจูงมือเซี่ยเจี่ยนซี อีกคนดันไหล่นาง สีหน้าแน่วแน่เดินออกไปข้างนอก
“ก็แค่ถูกโบย เพื่อคุณหนู ข้ายอมฝ่าน้ำลุยไฟได้!” ฉือเวยกล่าวพลางเดินไปด้วย