ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์เป็นผู้ใดกัน นั่นคือยมทูตมีชีวิตชื่อกระฉ่อนแห่งเมืองเปี้ยนจิง เขาคิดว่าชีวิตตนยืนยาวเกินไปหรือ จึงกล้าให้เขาเข้ามาพูดต่อหน้า "เจ้ากำลังเหลวไหลอะไร ข้าไม่เคยกล่าวเช่นนี้สักหน่อย!"
"ท่านซานผู้เฒ่าไม่ใช่เป็นผู้กล่าวด้วยปากตนเองหรอกหรือ เหตุใด พอวาจาหลุดจากปาก ก็ไม่กล้ายอมรับ!" เซี่ยเจี่ยนซียืนอยู่ ณ ที่นั้น ร่างระหงองอาจ กระดูกถึงไขสันหลังล้วนแผ่ความหยิ่งทรนง
"ผู้ใหญ่พูดจา ที่ไหนเลยมีผู้น้อยเช่นเจ้าสอดปากได้ จวนแม่ทัพของพวกเจ้า มีกฎเกณฑ์เช่นนี้เองหรือ?" ท่านซานผู้เฒ่าเห็นเซี่ยเจี่ยนซีรุกเร้า จึงจำต้องยกกฎระเบียบขึ้นมากล่าว
"กฎเกณฑ์จวนแม่ทัพของเรา มิใช่ใครมีอาวุโสสูงกว่า ก็พูดเหลวไหลได้!" เซี่ยเม่าเซียนกระแทกถ้วยชาในมือลงอย่างแรง
ท่านซานผู้เฒ่าเห็นเซี่ยเม่าเซียนโกรธกรุ่น ก็อดใจแป้วมิได้ แต่ยังขืนแข็งใจกล่าวว่า "เม่าเซียนเอ๋ย ข้ารู้ว่าเจ้าปวดร้าวบุตรสาว แต่บางเรื่อง หาใช่เจ้าอยากปกปิดก็ปิดได้ เจี่ยนซีถูกคนชั่วฉุดไปทั้งคืน ต่อให้กลับมาได้ ก็ใช่ว่าจะบริสุทธิ์ผุดผ่อง!"
"เจี่ยนซีของบ้านเรา เป็นพระสนมซ่งนำกลับมาส่งด้วยตนเอง เรื่องนี้ แม้แต่ในตำหนักในก็ทรงทราบ ท่านซานผู้เฒ่า ท่านจะใช้เพียงริมฝีปากเปล่าวาจามาว่าร้ายเจี่ยนซีของเรามิได้!" ฮูหยินเซี่ยโกรธจนตัวสั่น
"ภรรยาเม่าเซียน หากเป็นดังที่เจ้ากล่าวจริง เจี่ยนซียังเป็นสาวพรหมจรรย์บริสุทธิ์ เหตุใดพวกเจ้าจึงถอนหมั้นอันดีเช่นนี้อย่างไร้เหตุผลเล่า!" ท่านซานผู้เฒ่าเอ่ยเสียงเย็น "จวนแม่ทัพของพวกเจ้ายิ่งใหญ่ มุ่งมั่นจะล้างมลทินให้บุตรสาว ผู้ใดบ้างจะเชิญมาไม่ได้"