อี้จื่อชวนเป็นผู้ร่วมมือที่อันตรายยิ่ง แต่ก็มีพลังอำนาจเบ็ดเสร็จ
เมื่อเขาได้รู้จากเซี่ยเจี่ยนซีว่าบ่อนซือเก๋ออาจเกี่ยวข้องกับจวนโหวหย่งชาง เขาก็รีบส่งคนไปสืบในทันที
บ่อนและหอนางโลมที่อยู่รอดในเมืองเปี้ยนจิงได้ ล้วนมีขุนนางใหญ่คอยหนุนหลัง ครั้งยังทรงพระชนม์ ฮ่องเต้องค์ก่อนเคยส่งคนกวาดล้างบ่อนและหอนางโลมพวกนี้ ระหว่างนั้นก็พบเรื่องมากมายที่เมินเฉยต่อชีวิตและทำร้ายราษฎร
แต่เบื้องหลังหอนางโลมและบ่อนเหล่านี้กลับมีสายสัมพันธ์โยงใย ซับซ้อนเกินจะตัดทอน สุดท้ายฮ่องเต้องค์ก่อนจึงทำได้เพียงยกขึ้นสูงแล้ววางลงเบา
ดังนั้นแล้ว บ่อนและหอนางโลมเหล่านี้ก็ยังคงเปิดค้าขายเช่นเดิม ตราบใดไม่มีคดีถึงตาย ขุนนางเมืองเปี้ยนจิงก็พากันทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง
อี้จื่อชวนลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ไปพบอวี้ถิง
ความจริง เขาไม่ใคร่จะแทะกระดูกแข็งชิ้นนี้สักเท่าใดนัก เพราะผู้ที่ทนรับโทษทัณฑ์ทั้งปวงของศาลต้าหลี่ได้ และยังกัดฟันไม่ยอมรับสารภาพจนถึงที่สุด มีเพียงนางเดียวเท่านั้น
ศาลต้าหลี่ชื่นชอบการสอบปากคำในยามเที่ยงคืน
ยามที่อวี้ถิงถูกลากตัวมาถึงห้องสอบสวน อี้จื่อชวนไม่ได้ให้คนมัดนาง กลับให้นางนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสงบ
อี้จื่อชวนจ้องมองอวี้ถิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยถามว่า "เจ้าเคยได้ยินชื่อบ่อนซือเก๋อหรือไม่"
อวี้ถิงเงยหน้ามองเขา ใบหน้าซีดเซียว แต่แววตาเด็ดเดี่ยว "ท่านอ๋อง ข้าผู้อาศัยในเรือนหลังมาตลอด จะไปรู้จักบ่อนอะไรได้อย่างไรเล่า"
อี้จื่อชวนย่อมรู้ดีว่า การจะล้วงความจากปากอวี้ถิงไม่ใช่เรื่องง่าย เขาคิดอยู่นาน ท้ายที่สุดก็นั่งลงตรงหน้านาง "ข้ารู้ เจ้าเป็นผู้พร้อมสละชีพ สำหรับเจ้าแล้วโทษทัณฑ์ไม่น่ากลัว ทว่าคนที่ยอมให้ผู้อื่นใช้สอย ล้วนมีจุดอ่อนด้วยกันทั้งนั้น"
แววตาอวี้ถิงไหววูบ แต่นางยังคงเงียบงัน