"ตระกูลใหญ่มีเรื่องเช่นนี้มากมาย!" เหยาจือมองดูทิงหว่านที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยอย่างเนียนเนิบว่า "เพียงแต่ ไม่ทราบว่าคุณหนูของเจ้ารู้จักที่นี่ได้อย่างไร!"
"คุณหนูข้ารู้เรื่องมากมาย!" ทิงหว่านเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ทรัพย์สินใต้บัญชีคุณหนูของพวกเรามีทั่วทุกสาขาอาชีพ หนทางใดเล่าจะไร้คนของคุณหนูเรา เรื่องอัปยศของตระกูลสูงศักดิ์พวกนั้น หากคุณหนูข้าอยากรู้ ก็ไม่มีเรื่องใดที่คุณหนูข้าสืบหาไม่พบ!"
เหยาจือมองทิงหว่านผู้เต็มไปด้วยความภาคภูมิ พลางเลิกคิ้วถาม "เช่นนั้นหรือ?"
ทั้งสองหมอบอยู่ด้านนอกเกือบชั่วยามกว่า ประตูห้องที่ปิดสนิทบานนั้นจึงมีผู้แย้มเปิดอย่างแผ่วเบา
ทิงหว่านนึกว่าผู้ที่ออกมาจากภายในจะเป็นสตรีน้อยผู้แต่งกายงดงาม ใครจะคาดกลับเป็นสตรีในอาภรณ์เก่าผู้หนึ่ง
สตรีนั้นถือตะกร้าผักอยู่ ดูท่าจะไปซื้อของที่ตลาด กำลังเดินมุ่งหน้ามายังทิศทางของพวกนาง
เหยาจือเพ่งพินิตรอบกายอย่างถี่ถ้วน ครั้นแน่ใจว่าไร้ผู้ใดตามมา จึงก้าวพรวดเข้าประชิดตัวพลางดึงสตรีนั้นเข้ามุมกำแพง
สตรีนั้นตกใจสุดขีด พลันร้องเรียกด้วยสัญชาตญาณ แต่ถูกเหยาจือปิดปากไว้ "หุบปาก มิเช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้า!"
ทิงหว่านมองใบหน้าซีดเซียวของสตรีผู้นั้น และกิริยาวาจาดุจทรราชของเหยาจือ จึงเร่งเอ่ยว่า "มิใช่ มิใช่ พวกข้ามิได้จะสังหารท่าน เพียงแต่รับคำบัญชาจากผู้หนึ่ง ให้พวกเรามาเชิญท่านช่วยทำสิ่งหนึ่งให้! เพียงท่านไม่ร้อง พวกเราก็จะปล่อยท่าน!"