หลี่จินหลิงชะงักไป
หลิวหยวน เจ้าตัวอ้วนเพื่อนร่วมโต๊ะของหวังฮุยไค ก็เบิกตาที่เดิมทีก็ไม่ได้โตนักขึ้นมาทันที อ้าปากค้างเหมือนได้ยินคำพูดเหลือเชื่อ สีหน้าราวกับกำลังถามว่า “แกกำลังล้อฉันเล่นอยู่หรือไง”
“สวยสิ สวยแน่นอนอยู่แล้ว!”
เจ้าตัวอ้วนแทบจะกระโดดขึ้นมา เสียงแตกพร่า พยายามปลุกสุนทรียภาพที่หลับใหลของเพื่อนร่วมโต๊ะให้ตื่นขึ้น
“เสี่ยวไค ตาแกไม่มีปัญหาใช่ไหม? ตาโตสองชั้น จมูกโด่ง ปากเล็ก ผิวขาวจนเป็นประกาย นั่นเป็นสาวสวยที่สุดที่ทั้งโรงเรียนยอมรับกันเลยนะ เป็นเทพธิดาในใจของผู้ชายตั้งกี่คน แล้วแกยังถามว่าสวยไหมอีกเหรอ?!”
น้ำเสียงของเจ้าตัวอ้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจและความรู้สึกที่ว่าเหล็กไม่เอาถ่าน
หวังฮุยไคนั่งฟังคำพูดอันเร่าร้อนของเจ้าตัวอ้วนเงียบ ๆ ใบหน้ายังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น
เพียงยกมุมปากขึ้นนิดเดียว เป็นรอยยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็น เจืออารมณ์บางอย่างที่คนอื่นอธิบายไม่ถูก
สาวสวยที่สุดที่เจ้าตัวอ้วนพูดถึงนั้น ในสายตาของเขา ดูเหมือนว่า...ก็แค่นั้นเอง
เจ้าตัวอ้วนจึงจ้องใบหน้าด้านข้างอันเรียบเฉยของหวังฮุยไค ตาค้าง ความไม่พอใจและความอยากรู้อยากเห็นในใจคันยุบยิบราวกับถูกแมวข่วน
“ไม่ใช่สิ เสี่ยวไค...”
เจ้าตัวอ้วนอั้นใจอยู่พักใหญ่ ก่อนถามด้วยความมุ่งมั่นแบบว่าถ้าไม่ได้คำตอบก็ไม่ยอมเลิกรา “ขนาดหลิวช่างแกยังคิดว่าไม่สวย สายตาแกต้องสูงขนาดไหนกัน? งั้นบอกมาสิ ในสายตาแก ใครสวยที่สุดในโรงเรียนเรา? อย่างน้อยก็ต้องมีสักคนสิ?”
หวังฮุยไคเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาคล้ายกวาดผ่านที่นั่งด้านหลังไปอย่างไม่ตั้งใจ