“กลับไปบอกหัวหน้ากองผลิตของพวกคุณ เขาจะจัดการเรื่องนี้เอง”
ฮั่วหลินเยวียนเหลือบมองเด็กสาว ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่น
หลินเจียวเจียวรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูเย็นชาอยู่หน่อย ๆ แต่ก็เท่ไม่น้อย
เขาพูดไม่มาก ดูท่าจะเข้าถึงยาก
ถึงหน้าตาจะหล่อเหลาอยู่บ้าง แถมยังดูน่าเกรงขาม แต่ก็เย็นชาเกินไปหน่อย
เธอจึงไม่กล้าเข้าไปวอแวกับเขามากนัก
ส่วนหลินหงปินกลับคุยง่ายมาก ไม่ว่าเธอจะชวนคุยเรื่องอะไร เขาก็รับมุกต่อได้หมด
ไม่ปล่อยให้บรรยากาศเงียบลงเลยสักนิด
หลินเจียวเจียวไม่รู้ว่าฮั่วหลินเยวียนดูแลเธอดีมากแล้ว
ถ้าเป็นเวลาอื่น ท่าทีของเขาคงไม่อ่อนโยนอย่างตอนนี้
ทั้งสามคนเดินเรียงกันไป จนค่อย ๆ เข้าใกล้เขตของกองพลชิงซาน
ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่บนฟ้า
ขณะที่พวกเขาคิดว่าคงเดินทางผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างเงียบสงบ
เบื้องหน้าก็มีแสงไฟวูบไหวปรากฏขึ้น
มีคนกำลังตะโกนอะไรบางอย่างอยู่ไกล ๆ จึงฟังไม่ค่อยชัด
จนกระทั่งเดินเข้าไปใกล้ พวกเขาถึงได้ยินว่าคนเหล่านั้นพูดอะไรกัน
“หลินเจียวเจียว! หลินเจียวเจียว เธออยู่ไหน?”
“น้องสาว ได้ยินแล้วขานรับหน่อย!”
เสียงผู้คนดังอื้ออึง แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทุกคนมาหาเธอ
หลินเจียวเจียวรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมา ดูเหมือนมีเพียงครอบครัวเท่านั้นที่เป็นห่วงว่าเธอจะกลับถึงบ้านหรือเปล่า
ถ้าเจ้าของร่างเดิมหลงทาง คนที่แสร้งเป็นพ่อแม่คู่นั้นคงจุดประทัดฉลองไปแล้ว