บทที่ 28 พบฮั่วหลินเยวียน
“ผู้บังคับกองพัน ไอ้เดรัจฉานนี่เกือบทำแผนเราพังแล้ว ไม่อย่างนั้นก็เอามันไปตุ๋นกินกันเถอะครับ”
หลินหงปินมองเจ้าตัวใหญ่ที่อยู่แทบเท้า พลางกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ไหว
ทั้งสองเดินทางข้ามเขามานานหลายวัน ต้องนอนกลางดินกินกลางทรายทุกวัน หิวขึ้นมาก็ได้แต่กินแผ่นแป้งแห้ง อย่างมากก็เก็บผลไม้ป่าที่เจอระหว่างทางมากินสักสองลูก
ปากจืดจนแทบไม่รู้รสอะไรแล้ว
ตอนนี้พอเห็นเนื้อ จะอดใจไหวได้ยังไง?
“ยังไม่ใช่เวลา”
“ถ้าอยากกินก็แบกมันไป”
เจ้าสัตว์ตัวนี้หนักตั้งสองร้อยกว่าจิน คนทั่วไปแบกตัวใหญ่ขนาดนี้เดินไปไหนมาไหนคงลำบากไม่น้อย
แต่หลินหงปินไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกหมูป่าขึ้นแบกทันที
ราวกับหมูป่าตัวนั้นไม่ได้เป็นภาระอะไรบนแผ่นหลังเขาเลย
ทั้งสองเดินหน้าต่อ
เพียงแต่ความเร็วช้าลงกว่าก่อนมาก
“ช่วยด้วย!”
จู่ ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือ
เสียงนั้นใสกังวานและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ฟังออกว่าเจ้าของเสียงอายุยังไม่มาก
“ไปดูกัน”
ฮั่วหลินเยวียนมองไปยังทิศทางหนึ่ง ก่อนพาหลินหงปินวิ่งตรงไปอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้นหลินเจียวเจียวกำลังเผชิญหน้ากับหมาป่าตัวหนึ่ง
คนกับหมาป่าไม่มีใครยอมถอย ต่างรอให้อีกฝ่ายเผยช่องโหว่ก่อน
หลินเจียวเจียวสามารถหลบเข้าไปในมิติได้ก็จริง แต่เธอเข้าออกมิติอยู่หลายครั้ง หมาป่าตัวนั้นก็ยังไม่ยอมไปไหน
มันจ้องบริเวณที่เธอหายตัวไป ราวกับกำลังศึกษาภาพประหลาดอะไรบางอย่าง