“น้องสาว ถึงแล้ว”
หลินกั๋วจื้อยื่นมือชี้ไปข้างหน้า เผยให้เห็นต้นไม้ผลอยู่หลายต้น
บนต้นไม้เต็มไปด้วยลูกสาลี่ป่า แม้ลูกสาลียังไม่เหลือง แต่ก็ได้กลิ่นหอมของผลไม้ลอยมาในอากาศ
“น้องรอก่อนนะ พี่จะไปเด็ดมาสองลูกให้ลองชิม”
เห็นแบบนี้ หลินกั๋วจื้อก็รู้ว่าครั้งนี้คงเก็บได้ไม่มาก
เพราะสาลีที่ยังไม่สุก รสชาติไม่ได้ดีนัก
แต่เขาก็ยังอยากเด็ดให้น้องสาวสักสองลูก ถ้าไม่อร่อยเขาค่อยกินเอง
ในยุคนี้ ไม่มีใครทำอาหารทิ้งขว้าง
ขอแค่กินได้ ก็ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น
อร่อยหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
“พี่รอง รอก่อนค่ะ”
เดิมทีหลินเจียวเจียวก็ดีใจมาก แต่ขณะที่หลินกั๋วจื้อกำลังจะเข้าไปใกล้ต้นไม้ผลเหล่านั้น จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง
มันเป็นลางสังหรณ์อย่างหนึ่ง
“มีอะไรเหรอ น้องเล็ก?”
หลินกั๋วจื้อหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว แล้วมองหลินเจียวเจียวอย่างสงสัย
ไม่รู้ว่าน้องสาวต้องการอะไร สาลีจะเด็ดเมื่อไรก็ได้ แต่ดูแลน้องสาวให้ดีสำคัญกว่า
“ระวังหน่อยนะคะ”
“พอมาถึงตรงนี้ หนูรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เหมือนมีใครกำลังแอบจ้องอยู่”
“พี่รอง หนูกลัวนิดหน่อยค่ะ”
ได้ยินน้องสาวพูด หลินกั๋วจื้อก็ระวังตัวขึ้นมา
ใคร ๆ ก็บอกว่าลางสังหรณ์ของผู้หญิงแม่น เขาไม่ได้มองข้ามความรู้สึกของน้องสาว
“น้องเล็ก มีพี่รองอยู่ตรงนี้”
“ไม่ว่าจะเจออันตรายอะไร พี่จะปกป้องเธอเอง”