“ไปกันเถอะลูกสาว!”
“พ่อจะพาไปบ้านอารอง ให้ลูกจำทางไว้”
พอหัวหน้ากองผลิตออกคำสั่ง ทุกคนในบ้านหลินก็ขยับกันทันที
“พวกผู้ชายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกเราค่อยตามไป”
จางอ้ายฮวามองลูกสาว นึกถึงตอนกลางวันที่ลูกต้องลำบากบนเขา อีกเดี๋ยวพอไปถึงก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี สู้ต้มน้ำให้ลูกอาบก่อนดีกว่า
อาบน้ำให้สะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ จะได้พาออกไปพบผู้คน
ลูกสาวของจางอ้ายฮวา ไม่ว่าเมื่อไรก็ต้องสวยสะดุดตา
“ได้ งั้นพวกเธอสองคนค่อยตามไปทีหลังนะ”
หัวหน้ากองผลิตพูดจบก็เรียกทุกคนให้ออกไป
ฮั่วหลินเยวียนหยุดฝีเท้า ล้วงไฟฉายจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นไปทางหลินเจียวเจียว
“กลางคืนมืด แถมทางลื่นด้วย เอาไฟฉายอันนี้ไปใช้กันนะ”
เห็นฮั่วสหายใส่ใจขนาดนี้ คนบ้านหลินก็รู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แต่เพื่อลูกสาวจึงรับไว้
“ได้เลย”
“เจียวเจียว เดี๋ยวพวกเธอถือไฟฉายตามมานะ”
หัวหน้ากองผลิตรับไฟฉายแทนหลินเจียวเจียว แล้ววางไว้บนโต๊ะ
“ได้เลยค่ะ พ่อ!”
หลินเจียวเจียวรับคำพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณนะคะ ฮั่วสหาย”
“เดินทางระวังด้วยนะคะ” เธอหันไปพูดกับฮั่วหลินเยวียนอย่างซาบซึ้ง
“ไม่ต้องเกรงใจ” ฮั่วหลินเยวียนฝืนยิ้ม ก่อนหันหลังเดินจากไป
พอทุกคนไปแล้ว จางอ้ายฮวาก็เข้าไปต้มน้ำในครัว
ส่วนหลินเจียวเจียวหาชุดเปลี่ยน แล้วจัดของที่เก็บมาจากบนเขาให้เข้าที่
ตอนลงเขาไม่ได้เอาของออกมา ตอนนี้เลยไม่สะดวกจะหยิบออกมา
ขึ้นเขาครั้งนี้แม้จะตกใจขวัญเสีย แต่ก็ได้ของกลับมาไม่น้อย