อาจเป็นเพราะอาหารหมูฆ่ามื้อวานอร่อยเกินไป หลินเจียวเจียวเลยกินมากเสียหน่อย จนอาหารไม่ย่อยตอนกลางคืน
กลางคืนนอนไม่ค่อยหลับ พอตื่นเช้ามาจึงไม่มีเรี่ยวแรงเท่าไร
พอสายวันนั้นก็เริ่มมีไข้ เธอสะลึมสะลือ รู้สึกเหมือนนอนไม่เต็มอิ่ม
ต่อมาก็มุดเข้าไปในผ้าห่ม ไม่ยอมออกมาจนถึงเที่ยง
จางอ้ายฮวากลับจากทำงาน เห็นว่าลูกสาวซึ่งปกติจะออกมาต้อนรับเธอถึงหน้าประตู วันนี้กลับไม่โผล่มาอย่างผิดปกติ
เธอพลันร้อนใจขึ้นมา
“ก๊อก ๆ ๆ!”
“เจียวเจียว อยู่ในห้องหรือเปล่า?”
เธอเคาะประตูห้องลูกสาว แต่กลับไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากข้างใน
จางอ้ายฮวาร้อนใจแทบตาย
ประตูก็ล็อกจากด้านในชัด ๆ ลูกสาวได้ยินแล้วทำไมถึงไม่ตอบล่ะ?
หรือว่าเกิดเรื่องขึ้น?
พอคิดได้อย่างนั้น จางอ้ายฮวาก็เริ่มพุ่งชนประตูทันที
น่าเสียดายที่ประตูบ้านของเธอแข็งแรงเกินไป ต่อให้ชนจนแขนชา ก็ยังเปิดไม่ออก
หัวหน้ากองผลิตกลับมาพอดี เห็นเข้าก็รีบห้ามเธอไว้
“เดี๋ยวฉันเปิดเอง ทำแบบนี้ไม่ไหวหรอก”
ประตูบานนี้ลูกชายคนรองลงมือทำเองกับมือ ตั้งใจทำให้แข็งแรงเป็นพิเศษ
ตัวเล็ก ๆ อย่างภรรยาของเขาจะชนเปิดได้อย่างไรกัน?
หัวหน้ากองผลิตมีวิธีจัดการ
เขาไปหยิบมีดปลายแหลมจากห้องครัว เป็นมีดที่เคยใช้ฆ่าหมูในอดีต
ทั้งบาง ทั้งแหลม ทั้งยาวพอดี
เขาสอดมีดเข้าไปในช่องประตู แล้วค่อย ๆ เลื่อนกลอนออกทีละนิด
จนในที่สุดประตูก็ถูกผลักเปิด แต่ในห้องกลับไม่มีเสียงอะไรเลย
“เจียวเจียว อยู่ในห้องหรือเปล่า?”