“ทำไมไม่รอฉันกลับมาทำล่ะ?”
จางอ้ายฮวาเข้าไปช่วยด้วยความเป็นห่วง
พอเธอเข้ามาช่วยด้วย ความเร็วในการทำอาหารก็เพิ่มขึ้น
ตอนหัวหน้ากองผลิตพาลูกชายทั้งสามกลับมา กลิ่นอาหารก็หอมฟุ้งไปทั่วลานบ้านแล้ว
เมื่อทุกคนรู้ว่าอาหารพวกนี้เป็นฝีมือของหลินเจียวเจียว ต่างก็ซาบซึ้งใจอย่างมาก
ที่แท้การมีลูกสาวอยู่ในบ้านก็ให้ความรู้สึกแบบนี้นี่เอง
ทุกคนเจริญอาหารกันสุด ๆ กินข้าวมากกว่าปกติถึงคนละสองชาม
อาหารที่ทำตอนกลางวันถูกกินจนเกลี้ยง
หลินเจียวเจียวซึ่งเป็นคนทำอาหารจึงรู้สึกภูมิใจในผลงานของตัวเองไม่น้อย
จริงด้วย กินข้าวพร้อมคนเยอะ ๆ นี่อร่อยจริง ๆ
แม้แต่เธอเองยังกินข้าวธัญพืชไปตั้งสองชาม
ข้าวธัญพืชนี้ใส่ถั่วแดงเม็ดเล็กจากมิติของเธอ เป็นพันธุ์ที่ต้มแป๊บเดียวก็สุก เนื้อนุ่มเหนียว หอมหวาน กินง่ายมาก
หลังกินข้าว คนในบ้านหลินต้องพักกลางวันสักหน่อยก่อนค่อยไปทำงาน
แต่หลินกั๋วจื้อกลับมาถึงบ้านตอนนี้พอดี
เขาใช้จักรยานขนข้าวของของหลินเจียวเจียวกลับมาด้วย
“ไม่ใช่ว่าจะกลับมาตอนเย็นเหรอคะ? ทำไมถึงกลับมาตอนเที่ยงล่ะ?”
หลินเจียวเจียวเดินเข้าไปยกของพลางถาม
“พอดีมีเพื่อนร่วมงานเข้าเวรพร้อมฉัน ฉันเลยยืมจักรยานเขาขนของกลับมาก่อน”
“ของพวกนี้ขนส่งมาตั้งนานแล้ว คงต้องเอาออกมาตากแดดให้ดีหน่อย”
“เห็นว่าวันนี้แดดดี เลยรีบเอากลับมา จะได้สะดวกให้เธอตากเครื่องนอนด้วย”
ได้ฟังคำอธิบายของหลินกั๋วจื้อ หลินเจียวเจียวก็อดทอดถอนใจในใจอีกครั้งไม่ได้
ที่แท้การมีพี่ชายก็ให้ความรู้สึกแบบนี้นี่เอง!
คอยคิดเผื่อเธออยู่ตลอดเวลา นี่สิถึงจะเป็นความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องในครอบครัวทั่วไป!