“พอสัมภาระของฉันมาถึง ฉันจะเตรียมของขวัญให้พวกพี่ด้วยนะ”
หลินเจียวเจียวปฏิเสธไม่ได้ จึงได้แต่รับความเอาใจใส่นี้ไว้
นาน ๆ ทีจะได้รับความรักจากพี่ชาย ความรู้สึกแบบนี้ช่างแสนวิเศษ
ถ้าพวกเขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเธอก็คงดี...
แม้ภรรยาหัวหน้ากองผลิตอยากอยู่เป็นเพื่อนหลินเจียวเจียวให้นานกว่านี้ แต่หัวหน้ากองผลิตบอกว่าพวกเขาแสดงออกมากเกินไปไม่ได้
ถ้าทำให้สาวน้อยตกใจจนยืนกรานไม่อยู่บ้านพวกเขา เรื่องคงกลับตาลปัตร
จางอ้ายฮวาจึงล้มเลิกความคิดที่จะอยู่บ้านเป็นเพื่อนหลินเจียวเจียว แล้วลงนาไปพร้อมกับหัวหน้ากองผลิต
หลินเจียวเจียวมีวันหยุด 3 วัน ในช่วงนี้เธอซื้อของใช้จำเป็นได้
ตอนกลับจากตัวอำเภอ เธอผ่านแถวชานเมือง จึงรู้ว่าต้องเดินไปทางไหนถึงจะถึงตลาดตำบล
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคืนหลินกั๋วจื้อยังอธิบายเส้นทางให้เธอฟังอย่างละเอียด
ถึงวันนี้จะไม่มีใครไปเป็นเพื่อน เธอก็หาเส้นทางเจอ
หลังจากกินมื้อเช้า รอจนทุกคนออกไปหมดแล้ว เธอจึงปิดประตูรั้ว
เธอวางกุญแจไว้ตรงจุดลับที่จางอ้ายฮวาบอก จากนั้นก็เดินมุ่งหน้าไปทางตลาดตำบล
ระหว่างทางไม่ค่อยมีคน แต่ในนา 2 ข้างทางมีคนกำลังทำงานกันอยู่ไม่น้อย
มีคนชี้ไม้ชี้มือมาทางเธอจากระยะไกล คงกำลังนินทาว่าสาวน้อยคนนี้ไม่ลงนาไปทำงาน ทำไมถึงเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วอะไรทำนองนั้น
แม้ไม่ได้ยินเสียง เธอก็พอเดาได้ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน
เมื่อมาถึงตลาดตำบล เธอไม่ได้ตรงไปสหกรณ์สินค้า
แต่แวะไปที่ไปรษณีย์ก่อน