แต่เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเจียวเจียวก็ยังไม่ได้ออกเดินทางไปพร้อมกับปัญญาชนที่ลงชนบท
เพราะจางอ้ายฮวาจะไปอำเภอกับเธอด้วย
บอกว่าจะไปซื้อของสักหน่อย พอดีทั้งคู่ไปทางเดียวกัน
แถมพวกเธอยังไม่ต้องไปเบียดกันขึ้นเกวียนของกองผลิตด้วย หัวหน้ากองผลิตเข็นจักรยานคันหนึ่งกลับมาตั้งแต่เช้าตรู่ บอกว่าญาติยืมไปใช้
มีจักรยานแล้วเดินทางสะดวกขึ้นเยอะ
แค่ไม่รู้ว่าพอมีจางอ้ายฮวาตามมาด้วย เธอจะเอาของออกมาจากมิติได้หรือเปล่า
แต่หนทางมีมากกว่าปัญหาเสมอ หลินเจียวเจียวเชื่อมั่นในตัวเองว่าเธอไม่มีทางเป็นคนโง่แน่นอน
แค่หาของออกมาสักหน่อย ไม่น่าจะยากอะไร
เวลา 7:10 น. พวกปัญญาชนที่ลงชนบทก็ออกเดินทางกันแล้ว
เกวียนของหมู่บ้านเคลื่อนออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังอำเภอ
หมู่บ้านของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากอำเภอ ต่อให้เดินไปก็ไม่เหนื่อยเท่าไร
ทุกคนจึงไม่รีบร้อนกันนัก
“เจียวเจียว ขี่จักรยานเป็นไหม?”
จางอ้ายฮวาผูกตะกร้าสานไว้ข้างเบาะหลังจักรยาน สำหรับใส่ของ
จากนั้นก็ผ้าหนา ๆ มาผูกไว้บนเบาะหลัง จะได้นั่งแล้วไม่เจ็บก้น
เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็หันมาถามหลินเจียวเจียว
“ป้าคะ หนูขี่เป็นค่ะ”
“งั้นให้ป้าปั่นพาหนูไปนะ!”
หลินเจียวเจียวกำลังจะเข็นจักรยาน แต่จางอ้ายฮวาห้ามไว้
“ช่วงถนนข้างหน้านี้ขี่ลำบาก ป้าจะปั่นพาหนูไปเอง”
“ช่วงหลังถนนเรียบกว่า ถึงตอนนั้นหนูค่อยปั่นให้ป้านั่งนะ”
ทำแบบนี้ก็ได้เหมือนกัน
ผลัดกันปั่นสองคน จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป