“กระทั่งวันหนึ่งในวันที่ฝนพรำ ฉันเดินเล่นอยู่ที่ท่าเรือ แล้วได้ยินพ่อค้าคนหนึ่งเอ่ยชมลูกน้องว่า ‘เจ้าทำหน้าที่ของเจ้าเสร็จสิ้นแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ’”
“—ตอนนั้น ฉันยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่เดินขวักไขว่เป็นเวลานาน ในใจเอาแต่ถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ‘หน้าที่ของฉัน... เสร็จสิ้นแล้วหรือยัง?’”
“ตี้จวิน?!!!”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ผู้คนที่ล้อมจงลีอยู่ในร้านสามชามไม่พ้นท่าและกำลังตื่นเต้นสุดขีด ต่างพากันเงียบงัน
ทุกคนต่างมีดวงตาแดงก่ำขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่รู้เรื่องการสิ้นชีพของเทพแห่งหิน จนกระทั่งค้นพบว่าที่แท้จงลีต่างหากคือเทพแห่งหินตัวจริง ผู้คนในท่าเรือหลีเยว่ผ่านเรื่องราวพลิกผันทางใจมานับไม่ถ้วน และในเวลานี้ ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคกลับทำให้ทุกคนจุกจนพูดไม่ออก
“ตี้จวินคงเหนื่อยมานานแล้วสินะ?”
ชายชราผมขาวโพลนผู้ใกล้หมดอายุขัยเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าซับซ้อน
ในฐานะมนุษย์ธรรมดา เขาไม่ได้มีอายุขัยยืนยาวเหมือนเทพเจ้า ตลอดหลายสิบปีที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลก แม้จะมีตี้จวินคอยคุ้มครอง ทำให้ชาวลี้เยว่มีเสื้อผ้าและอาหารเพียงพอ แต่เขาก็ไม่กล้าพูดว่าชีวิตของตนเองสุขสบาย
เพียงไม่กี่สิบปี ตั้งแต่วัยเด็กที่ร่ำเรียน พอเติบใหญ่ก็ทำงาน จนเข้าสู่วัยชราแล้วก็ยังวางใจเรื่องลูกหลานไม่ได้อย่างสิ้นเชิง
ชีวิตเช่นนี้ ตี้จวินใช้เวลาผ่านมานานกว่าหกพันปี ทั้งยังคอยขวางภัยพิบัติต่าง ๆ แทนพวกเขาไม่รู้ตั้งเท่าไร
เมื่อเทียบกับท่านแล้ว ความเหน็ดเหนื่อยของตัวเขาจะนับเป็นอะไรได้เล่า
“ฮือ ๆ ตี้จวิน พวกเราทำให้ท่านต้องลำบากจริง ๆ”
“สามพันเจ็ดร้อยปีแล้ว ตี้จวินคุ้มครองพวกเรามานานกว่าสามพันเจ็ดร้อยปีแล้ว”
“เป็นความผิดของข้าเอง ไม่ควรเอาแต่ขอให้ตี้จวินคุ้มครองเลย”
“ตี้จวิน ถ้าท่านเหนื่อยแล้ว ก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะนะ”
……
ทุกคนมองจงลีด้วยความปวดใจ ต่างมีดวงตาแดงก่ำและเอ่ยแต่ถ้อยคำทำนองว่าอยากให้ตี้จวินได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
หูถาวเองก็อ้าปากค้าง ในใจรู้สึกปวดแปลบขึ้นมา เมื่อเทียบกับภาพลักษณ์ของตี้จวินที่ดูเลื่อนลอยห่างไกล
จงลีใช้ฐานะที่ปรึกษาประจำหออยู่เคียงข้างเธอมานาน เมื่อได้รู้ว่าอีกฝ่ายต้องแบกรับเรื่องราวเหล่านี้มา หัวใจของเธอก็ยิ่งปวดร้าวแทนเขา
ที่แท้ เทพเจ้าก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน
และยังมีเรื่องที่พวกเขาทำอะไรไม่ได้อยู่ด้วย
ขณะที่ผู้คนทั่วท่าเรือหลีเยว่ต่างรู้สึกปวดใจแทนตี้จวินของพวกเขา
บนเรือสินค้าลำหนึ่ง พ่อค้าที่แต่งตัวหรูหรากับลูกน้องของเขากำลังสั่นเทา มองจอสวรรค์อยู่
วันที่ฝนพรำ ท่าเรือ พ่อค้า ลูกน้อง และคำว่าไปพักผ่อนเถอะ
คำบรรยายของตี้จวินช่างคล้ายกับเรื่องที่พวกเขาเคยประสบเมื่อก่อนเหลือเกิน
หรือว่าตี้จวินคิดจะแกล้งตายเพื่อปลีกตัวออกมา เป็นเพราะ...
“บะ...เจ้านาย ท่านว่า ตี้จวินท่านจะ...”
ลูกน้องมองพ่อค้าอย่างสั่นเทา เอ่ยขึ้นด้วยความลนลาน
แต่ยังพูดไม่ทันจบ พ่อค้าก็ยื่นมือไปปิดปากเขาอย่างแรง แล้วก้มกระซิบขู่ข้างหูอย่างพยายามข่มอารมณ์
“ไอ้โง่ กลืนคำพูดพวกนี้ลงท้องไปซะ”
“นับจากนี้ไป ห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีกแม้แต่คำเดียว”
พ่อค้าพูดด้วยความตื่นตระหนก รูม่านตาสั่นไหว
ต้องไม่มีใครรู้เด็ดขาดว่าเขาเคยพูดเรื่องแบบนี้กับลูกน้อง
ไม่อย่างนั้น แม้การแกล้งตายของตี้จวินจะเป็นความคิดของท่านเอง แต่ถ้าคนอื่นรู้ว่าบทสนทนาของพวกเขาทำให้ตี้จวินเกิดความคิดเช่นนี้ขึ้นมา
พวกที่เคารพตี้จวินจนฝังลึกถึงกระดูก อาจทำเรื่องอะไรลงไปก็ได้
พระเจ้าก็รู้ว่าตอนที่เขารู้ตัวว่าการแกล้งตายของตี้จวินอาจเกี่ยวข้องกับตนเอง เขาแทบอยากเอามีดแทงตัวตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชาวลี้เยว่คนอื่น ๆ เลย
【ต่อมา จงลีก็เปิดเผยเหตุผลที่แกล้งตาย】
【เหตุผลหนึ่งคือเพื่อสละตำแหน่งเทพ อีกเหตุผลคืออยากรู้ว่าชาวลี้เยว่มีความสามารถพอจะเข้าสู่ยุคแห่งการปกครองโดยมนุษย์หรือไม่】
【สำหรับบททดสอบในครั้งนี้ เขาพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง และในที่สุดก็วางใจที่จะสละตำแหน่งได้】
【หลังวิดีโอช่วงนี้จบลง เสียงของชายหนุ่มก็ดังขึ้นตามมา】
【“เอาเป็นว่า ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา พวกเราก็รู้แล้วว่าจงลีคือเทพแห่งหินที่แกล้งตาย”】
【“ทำงานหนักมาตลอดหลายพันปี จู่ ๆ ช่วงนี้ก็เข้าใจข้อดีของการอู้งาน เลยเอาอย่างเทพลมที่อยู่ข้างบ้าน วางมือไปด้วยคน”】
【“จนถึงตอนนี้ ในที่สุดพวกเราก็รู้แล้วว่าทำไมตาแก่นี่ถึงใจกว้างแต่ไม่มีเงิน”】
【“ใจกว้างก็เพราะเขาเป็นเทพแห่งหิน เป็นเทพแห่งความมั่งคั่ง เงินที่ใช้กันทั่วทั้งทวีปล้วนเป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมา ส่วนที่ไม่มีเงินก็เพราะเขาคิดว่าเมื่อใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์ธรรมดา ก็ต้องทำตามกฎของมนุษย์ธรรมดา”】
【“จากนั้นเขาก็กลายเป็นคนไร้ประโยชน์ในสังคมอย่างที่พวกเราคุ้นเคย”】
【ขณะพูด จอสวรรค์ก็ฉายภาพมีมจงลีแบบตัวจิ๋วออกมาสองภาพ ภาพหนึ่งทำท่าหยิ่งยโส สวมแว่นกันแดด คาบซิการ์ แล้วโบกมือใหญ่โต ข้าง ๆ มีตัวอักษรสี่คำลอยอยู่ — ฉันเหมาหมดเลย!】
【อีกภาพหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงที่ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน ทำสีหน้าลำบากใจมองไปข้างหน้า ข้าง ๆ มีตัวอักษรลอยอยู่เช่นกัน — ขอถามหน่อย คุณพกเงินมาหรือเปล่า?】
“พรวด!!!”
เมื่อเห็นมีมทั้งสองภาพ ต่อให้รู้แล้วว่าจงลีคือเทพแห่งหิน หูถาวก็ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้
จากนั้นเธอก็รีบยกมือปิดปาก พลางมองจงลีตาแป๋ว เธอนึกถึงเรื่องเศร้าในชีวิตมาทั้งหมดแล้ว แต่ก็ยังกลั้นรอยยิ้มที่ยกขึ้นมาไม่ได้
มีมทั้งสองภาพนี้อธิบายได้ตรงเกินไปจริง ๆ
ที่ปรึกษาประจำหอในความทรงจำของเธอก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ?
มือเติบ ไม่เคยต่อราคา สุดท้ายก็โยนบิลให้คนอื่นจ่ายทุกที
เมื่อก่อนเธอยังไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
เมื่อเห็นหูถาวพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต จงลีก็วางถ้วยชาลง แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“หัวหน้าหอไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น ตอนนี้ในเมื่อข้าใช้ชีวิตอยู่บนโลกในฐานะมนุษย์ธรรมดานามจงลี ก็ควรทำตามกฎของมนุษย์ธรรมดา”
“สำหรับหัวหน้าหอแล้ว ข้าก็ยังเป็นที่ปรึกษาประจำหอของหอหวั่งเซิง หัวหน้าหอไม่ต้องใส่ใจเรื่องอื่น ทุกอย่างทำเหมือนเดิมก็พอ”
“ฮิฮิ ในเมื่อที่ปรึกษาพูดแบบนี้แล้ว หัวหน้าหอคนนี้ก็จะไม่ทำตัวเกรงใจแล้วนะ” หูถาวเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างไม่ติดขัด
เดิมทีเธอก็เป็นคนรักอิสระ ไม่ได้ยำเกรงเทพเจ้ามากมายอะไรอยู่แล้ว
ถึงเทพแห่งหินจะเป็นเทพที่แตกต่างจากองค์อื่น แต่เธอก็ยังพอจะยอมรับความจริงที่ว่าจงลีคือเทพแห่งหินได้
ถึงอย่างนั้น ทั้งสองต่างรู้ดีว่าไม่ว่าจะทำตัวเหมือนเดิมแค่ไหน สุดท้ายก็มีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
ตัวอย่างเช่น
“แต่เห็นแก่ที่ปรึกษามีภูมิหลังยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เงินค่าขนมรายเดือนของคุณจะเพิ่มขึ้นอีกสาม... เอ่อ สองส่วนสิบแล้วกัน” หูถาวครุ่นคิดแล้วพูด
เมื่อเห็นทั้งสองคนปฏิบัติต่อกันเช่นนี้ ผู้คนที่ยืนดูอยู่รอบข้างก็มีสีหน้าอิจฉา พ่อค้ารายใหญ่หลายคนถึงกับแอบกัดผ้าเช็ดหน้า ดวงตาแดงก่ำด้วยความอิจฉา
อ๊ากกกก!!!!
ทำไมตี้จวินถึงไม่มาทำงานเป็นที่ปรึกษาประจำหอของพวกเขาบ้างนะ
ถ้าได้ตี้จวินมาเป็นที่ปรึกษาประจำหอ พวกเขายอมจ่ายเงินค่าขนมให้เป็นสามเท่าของที่หัวหน้าหอหูให้ ไม่สิ สิบเท่าเลย!!!!
……
ณ วังเจิ้งซาน
นาฮิดะกะพริบตาปริบ ๆ มองมีมทั้งสองภาพ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย
จักรพรรดิเหรินหวังไม่ใช่เทพเจ้าที่มีอาวุโสที่สุดและได้รับความเคารพมากที่สุดในบรรดาเจ็ดเทพหรอกหรือ?
แม้เธอไม่เคยพบเขามาก่อน แต่จากข้อมูลที่ได้รับผ่านความว่างเปล่า เทพองค์นี้ทั้งแข็งแกร่ง เก่าแก่ สุขุม และเปี่ยมปัญญา สมกับเป็นเทพในหมู่เทพ
และยังเป็นต้นแบบเทพเจ้าที่เธอใฝ่ฝันถึงเป็นอันดับสองในใจ รองจากมหาเทพรุกขาผู้เมตตาเท่านั้น