เธอเคยคิดว่าเทพองค์นี้ต้องทรงอำนาจ น่าเกรงขาม และศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง เปี่ยมไปด้วยความเป็นเทพอย่างแท้จริง
แต่ตอนนี้พอมองดูแล้ว ทำไมกลับรู้สึกเหมือนเป็นคนธรรมดามากกว่า?
ดูติดดินอย่างไรชอบกล
เทพที่เหมาะสมควรเป็นแบบนี้ด้วยหรือ?
นาฮิดะรู้สึกสงสัย เพราะเทพองค์นี้ไม่เหมือนกับเทพในจินตนาการของเธอเลยสักนิด
หรือว่าเธอยังเด็กเกินไป จึงยังไม่เข้าใจว่าเทพองค์หนึ่งควรเป็นอย่างไรกันแน่?
……
โรงอุปรากรโอเปราเอพิเคลส์
เมื่อเห็นภาพสีหน้าของจงลีสองภาพที่จอสวรรค์ฉายขึ้นมา
ผู้ชมในโรงอุปรากรก็พากันประหลาดใจ
“เอ๊ะ เทพแห่งลี้เยว่มีด้านน่าสนใจแบบนี้ด้วยเหรอ?”
“ฉันนึกว่าเทพแห่งหินเป็นหนึ่งในเจ็ดเทพที่เก่าแก่ที่สุด ก็น่าจะเคร่งขรึมมากเสียอีก”
“ซี้ด มุกเย็นชะมัด รีบบอกมาเลยว่าคุณมาจากซีตง”
“ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ เมื่อก่อนฉันยังคิดว่าท่านฟูรินาดูโอ้อวดเกินไป แต่ตอนนี้ดูท่าว่าเทพแต่ละองค์ก็มีนิสัยแตกต่างกันไปสินะ”
……
เมื่อได้ยินบทสนทนาเหล่านั้น ทั้งฟูรินาและเนอเวย์แลตต์ต่างก็ครุ่นคิด
คนแรกแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ในใจคิดว่า ในเมื่อเทพแห่งหินซึ่งเป็นเทพเก่าแก่ขนาดนั้นยังเป็นคนใช้เงินมือเติบ เป็นพวกไร้ประโยชน์ทางสังคมที่ได้แต่รอให้คนอื่นจ่ายเงินให้ แบบนี้ก็คงยิ่งไม่มีใครสงสัยว่าเธอไม่ใช่เทพแล้วสินะ
เพียงแต่ไม่รู้ว่าชีวิตแบบนี้จะต้องดำเนินต่อไปอีกนานแค่ไหน
ฟูรินากำหมัดแน่นเงียบ ๆ แล้วมองจอสวรรค์อย่างคาดหวัง สิ่งลึกลับที่แม้แต่เนอเวย์แลตต์ก็อธิบายไม่ได้นี้ จะช่วยปลดปล่อยเธอได้หรือไม่?