ขณะเดียวกัน บนเกาะไร้ชื่อ
เพื่อนสนิทมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ พอเห็นฉากตื่นเต้นก็อดทุบไหล่คาเอเดะฮะไม่ได้
“นายไม่เบาเลยนะ ถึงกับปัดดาบนั่นได้จริง ๆ”
แม้แต่คาเอเดะฮะเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะปัดดาบนี้ได้ในสถานการณ์แบบนี้
เห็นดังนั้น เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ที่ฉันปัดได้ คงต้องขอบคุณพลังจากดวงตาเทพของนาย”
“ถ้าไม่ได้จุดประกายมันขึ้นมาในวินาทีนั้น ฉันคงปัดดาบนี้ไม่ไหว”
พอได้ยินเช่นนั้น เพื่อนสนิทก็เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ ยกมือเท้าสะเอวทั้งสองข้าง แล้วพูดอย่างสมเหตุสมผลว่า
“นั่นสิ เพราะงั้นที่นายปัดดาบนั่นได้ก็เพราะฉันล้วน ๆ เข้าใจไหม”
“แต่เราก็เป็นพี่น้องกัน ฉันยอมให้นายได้อานิสงส์นี้ก็แล้วกัน ถือว่านายโชคดีไป”
เพื่อนสนิทยิ้มร่า ก่อนจะหันมามองคาเอเดะฮะอย่างจริงจัง
“ขอบใจนะ คาเอเดะฮะ ขอบใจที่ทำให้ดวงตาเทพไร้เจ้าของดวงนั้นกลับมาส่องแสงอีกครั้ง”
“นายไม่ใช่คนพูดเองเหรอว่าพวกเราเป็นพี่น้องกัน” คาเอเดะฮะเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วหัวเราะเบา ๆ
เพื่อนสนิชชะงักไป ก่อนจะหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ใช่แล้ว พี่น้องก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ!”
……
【หลังจากนั้น ภายในดินแดนเตรียมจิตวิญญาณ คงเผชิญหน้ากับเทพสายฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจประลองกันด้วยกำลัง】
【คงเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน เงาโบกนากาตะในมือ ปัดการโจมตีของเขาได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพลิกกลับมาเป็นฝ่ายรุกในชั่วพริบตา แสงอัสนีบาตแผ่ซ่านราวกับคลื่นทะเล กลืนกินร่างของคงไปในทันที】