“เพราะอย่างนั้น ฉันถึงคิดว่าท่านโชกุนแพ้จริง แต่ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะนางเลือกที่จะแพ้เอง”
“การโจมตีในช่วงหลังของนางอ่อนแรงลงไปมากแล้ว”
“ดังนั้น แทนที่จะบอกว่านางแพ้ให้กับนักเดินทาง ฉันคิดว่านางได้เห็นความปรารถนาของผู้คน ได้สัมผัสถึงความหวังของพวกเขา จนความเที่ยงแท้ที่นางยึดมั่นเริ่มสั่นคลอน”
“อย่างนั้นหรือ?”
คูโจว ซาระสงบสติอารมณ์ลง ก่อนจะย้อนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
ตอนที่ความปรารถนานับไม่ถ้วนส่องสว่างดินแดนเตรียมจิตวิญญาณ สีหน้าของอิ่งก็ดูอ่อนโยนจริง ๆ
เรื่องนั้นทำให้แววตาของคูโจว ซาระเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม
“สมกับเป็นท่านโชกุนจริง ๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าการติดตามท่านโชกุนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง!”
【ขณะที่ภาพตรงหน้าทำให้ทุกคนใต้จอสวรรค์ตกตะลึง เสียงวิเคราะห์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง】
【“ก็เหมือนกับคำสั่งล่าวิชันของราอิเดนโชกุน หรือจะพูดว่าความเที่ยงแท้อันผิดพลาดของเทพสายฟ้า ที่ถูกนักเดินทางเอาชนะด้วยพลังจากความปรารถนาของผู้คนนับหมื่นนับแสน”】
【“บางทีเราอาจคาดเดาได้ว่า ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่โค่นเทพแห่งสรรพสิ่งลงได้ก็คือนักเดินทางของพวกเรา ในฐานะผู้มาเยือน เขาจะรวบรวมพลังจากผู้คนทั้งปวง แม้แต่เหล่าเทพ และกระทั่งกองทัพอะบิส เพื่อโค่นการปกครองของเทพแห่งสรรพสิ่ง”】
【“ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางเทพแห่งสรรพสิ่งอาจออมมือ หรือถึงขั้นเกิดความลังเลขึ้นมาก็เป็นได้”】
【“ก็เหมือนกับดีคาร์เปียน ราชาโหดงูเห่าแห่งหอคอย ผู้เป็นเผด็จการแห่งสายลม เจตนาที่เขาใช้พายุห่อหุ้มมอนด์เก่าไว้นั้นเป็นเพราะต้องการปกป้องผู้คน เพียงแต่ความรักที่เขามีให้กลับเป็นความรักข้างเดียว”】