ฟูคาลอสพยักหน้า “ก็คำทำนายนั่นไง ยุ่งยากใช่ไหมล่ะ?”
“ทุกคนจะสลายไป ฟอนเทนจะจมอยู่ใต้น้ำ...เทพแห่งสายน้ำองค์ก่อนหน้าฉัน หรือก็คือเอเกรีย ฝากคำทำนายนี้ไว้กับฉัน ตอนนั้นฉันก็คิดเหมือนกันว่า...นี่มันยุ่งยากเกินไปแล้วหรือเปล่า?”
“เธอรู้อยู่เต็มอกว่าฉากในคำทำนายจะต้องเกิดขึ้นแน่นอน ในฐานะหนึ่งในเจ็ดผู้อารักขาแห่งโลกมนุษย์ เธอก็เข้าใจดีว่า ‘เทพแห่งสรรพสิ่ง’...เป็นศัตรูด้วยไม่ได้”
“นี่มันเรื่องที่ไม่มีทางแก้เลยนี่นา ว่าไหม?” ฟูคาลอสกล่าว
เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า “ฉันดำลงไปใต้ทะเลเพียงลำพัง แล้วนั่งคิดเงียบ ๆ อยู่นานมาก จนเปลือกหอยรอบตัวเริ่มผุดฟองขึ้นมา ถึงได้คิดคำตอบเดียวที่เป็นไปได้ออก”
“มีเพียงการหลอกเทพแห่งสรรพสิ่งให้ได้เท่านั้น ถึงจะช่วยทุกคนไว้ได้...ในขณะที่คำทำนายเกิดขึ้น”
พูดจบ ฟูคาลอสก็เอ่ยชมตัวเองอย่างมั่นใจ “อืม ฉันนี่อัจฉริยะจริง ๆ เพราะอย่างนี้สินะ เอเกรียถึงเลือกฉันเป็นผู้สืบทอด”
“พูดไปแล้ว เธอยกภารกิจช่วยประเทศนี้ หน้าที่ในฐานะเทพแห่งสายน้ำ แถมยังบาปดั้งเดิมของการ ‘สร้างมนุษย์’ มาให้ฉันรับช่วงต่อรวดเดียวเลย”
“เฮ้อ...ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ใครใช้ให้ฉันเคยเป็นหนึ่งในภูติน้ำบริสุทธิ์มากมายที่เป็นบริวารของเธอล่ะ?” ฟูคาลอสถอนหายใจแล้วกล่าว
“หลอกเทพแห่งสรรพสิ่งให้ได้ หมายความว่ายังไงกัน?”
เมื่อเห็นภาพนี้ ชาวฟอนเทนต่างสับสน