“ไม่ ไม่นะ อย่า…”
“ไม่ได้ ไม่มีทางได้เด็ดขาด!”
นาวีอาเผลอตะโกนออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ พร้อมยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว ราวกับอยากคว้าเทพผู้กำลังร่ายรำอยู่บนจอสวรรค์เอาไว้
เมื่อเห็นเช่นนั้น ไมลัสกับซิลเวอร์ก็รีบเข้ามาประคองเธอ
“คุณหนู คุณหนู ใจเย็นก่อนนะครับ นั่นคืออนาคตที่จอสวรรค์ฉายให้เห็น ไม่ใช่เรื่องจริงในตอนนี้”
“ดูสิครับ ตอนนี้ท่านฟูคาลอสยังยืนอยู่บนเวทีอย่างปลอดภัย ท่านไม่ได้เป็นอะไรเลย ขอให้ใจเย็นก่อนนะครับ”
ไมลัสชี้ไปทางฟูคาลอสบนเวทีพลางพูด
ได้ยินเช่นนั้น นาวีอาจึงรีบหันไปมองฟูคาลอสที่อยู่หน้าออราทริซแห่งการตัดสิน แล้วถามย้ำว่า
“ท่านฟูคาลอส ขอร้องล่ะ บอกหนูทีว่าฉากบนจอสวรรค์จะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ใช่ไหมคะ”
“หรือมีอะไรที่พวกเราพอจะทำได้บ้างไหมคะ ต้องมีวิธีหยุดเรื่องทั้งหมดนี้ได้แน่ ๆ ใช่ไหม”
ไม่ใช่แค่นาวีอาเท่านั้น เมื่อได้เห็นเทพของตนยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเหลือพวกเขา ทั้งยังร่ายรำพร้อมโซ่ตรวนในช่วงเวลาที่ความตายใกล้เข้ามา ใครก็ตามที่มีศรัทธาต่อเทพแห่งสายน้ำแม้เพียงน้อยนิด ย่อมต้องรู้สึกสะเทือนใจ
ในเวลานี้ ฟูรินาก็หลุดพ้นจากความโศกเศร้าแล้ว เธอมองฟูคาลอสตรงหน้าซึ่งทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า ก่อนเอ่ยขึ้นโดยไม่ทันคิดว่า
“เธอคือแก่นเทพของฉันใช่ไหม ถ้าอย่างนั้น ให้ฉันไปแทนเธอได้ไหม”
“ยังไงฉันก็เป็นแค่คนธรรมดา แต่เธอเป็นเทพแห่งสายน้ำนะ ถ้าเธอตายไป ฟอนเทนก็จะไม่มีเทพคุ้มครองอีกแล้วไม่ใช่เหรอ”