【เมื่อดาบยักษ์ฟันลงมา แก่นเทพของฟูคาลอสก็สลายไป เช่นเดียวกับเงือกน้อยใต้แสงอาทิตย์ กลายเป็นฟองสบู่นับไม่ถ้วน ก่อนจะรวมตัวเข้าสู่ร่างของเนอเวย์แลตต์ เติมเต็มพลังส่วนที่เขาขาดหายไป】
【จากนั้น พลังกลุ่มเล็ก ๆ ก็ล่องลอยกระจายออกมา ตกลงบนร่างของฟูรินาที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนบัลลังก์เทพ】
【ในห้วงความคิดของเธอ มีประโยคหนึ่งปรากฏขึ้น】
【“ที่ผ่านมาเธอลำบากมาตลอดเลยนะ ฟูรินา ขอให้เธอมีความสุขในฐานะมนุษย์ อย่างที่ฉันใฝ่ฝันไว้เถอะ”】
【ขณะนั้น ฝนในฟอนเทนตกหนักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน】
【เมฆดำทะมึนราวกับรัตติกาล ปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้า】
【ท่ามกลางเสียงขับขานอันโศกเศร้าสุดแสน เนอเวย์แลตต์พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พลังธาตุน้ำระเบิดออกมาอย่างเต็มกำลัง】
【ใบหน้าของเขาเปียกชุ่ม ไม่รู้ว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตา เขาข่มกลั้นความโศกเศร้าที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา พลางทอดสายตามองทั่วทั้งฟอนเทน ก่อนจะยกมือขึ้นประกาศด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ】
【“อัยการสูงสุด—เนอเวย์แลตต์ ขอประกาศ ณ ที่นี้ว่า】
【“ฉันจะอภัยบาปทั้งหมดของชาวฟอนเทนทุกคน”】
【เสาน้ำขนาดมหึมาพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า อำนาจธาตุน้ำแปรเปลี่ยนเป็นหยาดฝนโปรยปรายลงบนผืนแผ่นดินฟอนเทน เปลี่ยนชาวฟอนเทนให้กลายเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์】
【นับแต่นั้น บนท้องฟ้าเบื้องบนก็เหลือเพียงราชามังกรน้ำผู้ก้มศีรษะ จมอยู่ท่ามกลางสายฝนอันโดดเดี่ยว】
【ภาพนั้นหยุดนิ่งอยู่นาน ก่อนที่เสียงของชายหนุ่มซึ่งเงียบหายไปพักใหญ่จะดังขึ้นอีกครั้งจากจอสวรรค์】