“หลังจากแก่นเทพและพลังถูกแยกออกจากฟูรินาอย่างสมบูรณ์แล้ว แม้พวกเธอจะยังถือเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสียทีเดียว”
“อย่างน้อย ในทางทฤษฎี ฟูรินาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับบัลลังก์เทพแล้ว”
“ดังนั้น ต่อให้ฟูคาลอสเสียชีวิต ฟูรินาก็จะไม่เป็นอะไร เพียงแต่จะกลายเป็นมนุษย์ธรรมดาอย่างสมบูรณ์เท่านั้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กทั้งสามก็ถอนหายใจโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น
เซียงหลิงกำหมัดแน่นด้วยความสงสาร อดพูดออกมาไม่ได้ว่า “ถึงอย่างนั้น การเสียสละของเทพแห่งสายน้ำก็ยิ่งใหญ่และโหดร้ายเกินไปแล้ว”
“ฟูรินาต้องทนทุกข์ทรมานมาตลอดห้าร้อยปี ส่วนฟูคาลอสก็สะสมพลังอย่างโดดเดี่ยวมาห้าร้อยปี สุดท้ายยังต้องทำลายตัวเองอีก”
“ทุกอย่างนี้โหดร้ายเกินไปจริง ๆ”
“นั่นสิ” สิงชิวถอนหายใจยาว
“เพื่อประชาชนชาวฟอนเทน เทพแห่งสายน้ำทุ่มเทมากเกินไปจริง ๆ”
[ฟูคาลอสพยักหน้าอย่างหนักแน่น “แน่นอนว่าต้องคืนสิ่งที่เดิมเป็นของคุณให้คุณสิ พูดอีกอย่างก็คือ ทุกอย่างนี้ก็เพื่อคืนอำนาจของ ‘เทพแห่งสายน้ำ’ ให้แก่มังกรธาตุน้ำของดาวดวงนี้”]
[“แต่...” เนอเวย์แลตต์มีสีหน้าเศร้าสร้อย คล้ายอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก]
[“เป็นอะไรไป คุณเศร้าอีกแล้วเหรอ?” ฟูคาลอสมองเนอเวย์แลตต์อย่างอ่อนโยน ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วหยอกเย้า “อำนาจอันยิ่งใหญ่ของมังกรโบราณกำลังจะกลับคืนสู่มือคุณแล้ว ราชามังกรน้ำแห่งไทวัทจะทำสีหน้าแบบนี้ได้ยังไงกัน? ฮะ ๆ...” ฟูคาลอสกล่าวหยอกล้ออย่างขี้เล่น]