“นั่นคือมหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อยหรือ? ดูตัวเล็กจังเลย”
ชาวสุเมรุมองนาฮิดะบนจอสวรรค์ด้วยแววตาเปี่ยมความสงสัย
“น่าจะใช่นะ ตัวเล็ก ๆ ดูคล้ายรูปสลักเทพเจ้าแห่งทั้งเจ็ดเลย”
“พูดแล้วก็จริง นี่คงเป็นครั้งแรกที่พวกเราได้เห็นหน้าตาของมหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อยสินะ”
“ใช่เลย ตั้งแต่เมื่อห้าร้อยปีก่อน ตอนที่มหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อยถูกพากลับมายังสุเมรุ ก็ไม่เคยปรากฏตัวต่อสาธารณชนอีกเลย ต่อให้คิดอยากพบก็คงไม่มีโอกาสหรอก”
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึงมีมหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อยอยู่สองคนล่ะ?”
“หรือว่ามหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อยจะสร้างหุ่นเชิดของตัวเองขึ้นมา เหมือนราอิเดนโชกุนแห่งอินาซึมะ?”
“มีความเป็นไปได้สูงเลยนะ ที่มหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อยไม่ออกจากวัง เป็นเพราะเหตุนี้หรือเปล่า?”
“ไม่รู้สิ ฉันแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อยเลย แต่กลับรู้เรื่องราวของมหาเทพรุกขาผู้เมตตาอยู่เยอะ”
“ใช่แล้ว มหาเทพรุกขาผู้เมตตาเป็นผู้สร้างป่าฝน สร้างกำแพงป้องกันทะเลทราย ก่อตั้งสถาบันสอนบัญญัติ แล้วก็สร้างความว่างเปล่า ส่วนมหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อย ดูเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ”
……
ในเวลาเดียวกัน ภายในสถาบันสอนบัญญัติ
อัซซาร์ที่เห็นภาพตรงหน้าพลันหน้าเปลี่ยนสีด้วยความตกใจ
มหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อย?
เธอออกจากวังเจิ้งซานแล้วหรือ? เป็นไปได้ยังไง?
เป็นฝีมือของนักเดินทางคนนั้นหรือ? เขาช่วยมหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อยออกมาได้งั้นหรือ?