ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งสูงไม่มากนัก มู่โจวลากเจียงเยี่ยนเจ๋อปีนขึ้นไปด้วยกันอย่างทุลักทุเล
เธอหาจุดที่นั่งสบายที่สุดเจออย่างคุ้นเคย ก่อนจะดึงมือเขาเบา ๆ
“นั่งตรงนี้สิ”
เจียงเยี่ยนเจ๋อนั่งลงอย่างว่าง่าย แล้วก็เห็นมู่โจวชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า
“สวยไหม”
เขามองตามปลายนิ้วของมู่โจว ก็เห็นทางช้างเผือกพร่างพราวอยู่เต็มท้องฟ้าเบื้องหน้า
มู่โจวมองเขาที่กำลังเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องชอบ วิวแบบนี้หาดูได้ยากมากเลยนะ”
ดวงดาวบนภูเขามักดูราวกับอยู่ใกล้แค่เอื้อม เหมือนยื่นมือออกไปก็สัมผัสได้
เมื่อก่อนมู่โจวชอบมานั่งดูดาวที่นี่
เวลานี้เธอเอนศีรษะพิงไหล่เจียงเยี่ยนเจ๋อ
“ฉันอยากแบ่งวิวที่ชอบที่สุดให้คุณ”
และแบ่งความรักของเธอให้เขาด้วย
สายลมพัดผ่าน หอบเส้นผมยาวของมู่โจวให้ปลิวกระจายอย่างอิสระ
เธอราวกับเป็นภูตผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องที่ถือกำเนิดมาเพื่ออยู่ท่ามกลางขุนเขา ไม่ประสีประสาโลกภายนอก ทั้งเรียบง่ายและงดงาม
เจียงเยี่ยนเจ๋อกลืนน้ำลาย ความรักอันลึกซึ้งแผ่ซ่านอยู่ในอก เขาก้มมองดวงตาของมู่โจวที่มีประกายระยิบระยับ แล้วกลับรู้สึกว่ามันสว่างไสวและงดงามยิ่งกว่าท้องฟ้าที่พร่างพราวไปด้วยดวงดาวเสียอีก
*
มู่โจวกับเจียงเยี่ยนเจ๋อพักอยู่บนภูเขาสามวัน
ตอนเดินทางกลับ พ่อแม่ของเธอยัดของป่ากับของฝากท้องถิ่นใส่รถจนเต็ม
เจียงเยี่ยนเจ๋อกล่าวขอบคุณ พร้อมรับปากว่าจะกินให้อร่อย
พ่อแม่ของเธอดีใจมาก
ระหว่างทางกลับ เจียงเยี่ยนเจ๋อเห็นมู่โจวมีสีหน้าหม่นหมอง จึงจับมือเธอขึ้นมาจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปาก