โดยปกติแล้ว หลังมู่โจวกลับจากการเดินทางไปทำงาน เจียงเยี่ยนเจ๋อมักจะลางานอยู่บ้าน
ดังนั้นมู่โจวจึงเดาว่าเขาคงไม่ได้ไปทำงาน
เธอเดินไปที่ห้องอาหาร กินอะไรเล็กน้อยตามสบาย จากนั้นก็ยกผลไม้ไปที่ห้องหนังสือ
เป็นอย่างที่คิด เขาอยู่ที่นี่จริง ๆ
มู่โจววางผลไม้ลงบนโต๊ะ หยิบสตรอว์เบอร์รีลูกหนึ่งใส่ปาก แล้วเดินไปยืนข้างเจียงเยี่ยนเจ๋อ ก่อนจะพิงขอบโต๊ะ
“ที่รัก...”
เธอเรียกเขาเสียงอู้อี้
ตั้งแต่เธอเดินเข้าประตูมา เจียงเยี่ยนเจ๋อก็วางเอกสารลงแล้วจ้องเธอไม่วางตา
พอเห็นเธอเป็นฝ่ายเข้ามาใกล้และเรียกที่รัก แววตาของเจียงเยี่ยนเจ๋อก็หม่นลึกลง เขายื่นมือโอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน ประคองเอวแล้วยกขึ้นไปนั่งบนโต๊ะ
“เดินทางไปทำงานเหนื่อยไหม?”
“ก็โอเคนะ เมื่อคืนฉันนอนเต็มอิ่ม ฟื้นตัวแล้ว”
เจียงเยี่ยนเจ๋อพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
“ดีแล้วที่มีแรงขึ้น”
มู่โจวยังไม่ทันเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา เขาก็ก้มลงจูบเธอ
“ผมคิดถึงคุณมาตลอดหกวัน...”
เสียงแหบพร่าของเขาคลอเคลียอยู่ริมฝีปาก มู่โจวสัมผัสได้ถึงความร้อนรนของเขาแทบจะในทันที
มู่โจวใช้สองมือยันตัวไว้ด้านหลัง ร่างกายอ่อนระทวยเล็กน้อย แต่ก็ยังเกร็งตัวไม่ยอมล้มลง
บนโต๊ะมีเอกสารและคอมพิวเตอร์วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ เจียงเยี่ยนเจ๋อมักจะรักษากฎเกณฑ์เป็นอย่างดีเวลาทำงาน
แต่ตอนนี้เขากลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
แรงที่ควบคุมไม่อยู่ทำให้มู่โจวล้มลงบนโต๊ะในที่สุด
เอกสารกระจัดกระจายอยู่ใต้ร่างเธอและบนพื้น ทับซ้อนกันอย่างยุ่งเหยิง
คอเสื้อชุดนอนถูกกระชากจนเปิดไปด้านหนึ่ง เจียงเยี่ยนเจ๋อถามยิ้ม ๆ
“คิดถึงผมไหม?”
“...คิดถึง”
มู่โจวหอบหายใจอยู่หลายครั้งกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้