เสียงของเจียงเยี่ยนเจ๋อแหบพร่า หอบหายใจแผ่วเบา เขาซุกใบหน้าแนบข้างหูมู่โจว
“ที่รัก กอดฉันไว้แน่น ๆ”
มู่โจวสติเลือนราง แต่กลับโอบคอเขาไว้อย่างว่าง่ายโดยไม่รู้ตัว
วินาทีถัดมา เธอก็ถูกอุ้มขึ้นมา
ประสบการณ์ที่ไม่เคยเจอมาก่อนทำให้เธอประหม่า อยากหนีให้พ้น แต่มือใหญ่ที่เอวกลับกดเธอไว้แน่น ไม่ยอมให้ขยับ
เธออดร้องไห้ออกมาไม่ได้
เจียงเยี่ยนเจ๋อหายใจไม่เป็นจังหวะ เอ่ยปลอบเสียงต่ำ
“เด็กดี...”
ปากเขาพูดจาอ่อนหวาน แต่การกระทำกลับไม่สนใจว่าเธอเกร็งเพียงใด อุ้มเธอลุกขึ้นทันที
เขาสัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านฉับพลันของมู่โจว แววตาพลันมืดลง ก่อนจะกอดเธอแน่นกว่าเดิม แล้วจึงเดินไปทางห้องนอน
ประตูห้องปิดลง
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อตื่นขึ้นมา ทั้งอาการเมาค้างและความปล่อยตัวตามใจเมื่อคืนทำให้มู่โจวไม่อยากขยับแม้แต่น้อย
เธอนอนแผ่อย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียง ผิวขาวราวหิมะใต้ผ้าห่มเผยให้เห็นร่องรอยจาง ๆ
เจียงเยี่ยนเจ๋อตื่นและแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาก้มลงจูบแก้มมู่โจวเบา ๆ
“พักสักวันเถอะ ฉันจะช่วยลางานให้”
มู่โจวครางงึมงำ แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัว
แต่ความทรงจำเมื่อคืนกลับผุดขึ้นมาในหัวทันที
เธอมีความสามารถที่ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายอยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือหลังเมาค้าง เธอจะจำได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง
แทบไม่เคยจำอะไรขาดหาย
ดังนั้นเมื่อภาพความทรงจำหวนกลับมา เธอก็ผุดลุกขึ้นนั่งทันที
เจียงเยี่ยนเจ๋อก้มตัวลงนั่งข้าง ๆ ยื่นมือจัดปอยผมข้างหูให้เธอ
“เป็นอะไรไป?”
แววตาของเขาเปี่ยมด้วยความอิ่มเอมและเอ็นดู มู่โจวจึงเข้าใจทันทีว่าเมื่อคืนเขาจงใจทำอะไร