พ่อแม่ของมู่โจวคงได้ยินอะไรบางอย่างจากจี้ชิงเยี่ยนมาแล้ว
ทันทีที่รับสาย พวกเขาก็เริ่มซักถาม
“โจวโจว ลูกทะเลาะกับชิงเยี่ยนหรือเปล่า?”
มู่โจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“ก็ไม่เชิงค่ะ แค่เราเข้ากันไม่ค่อยได้ ช่วงนี้เลยติดต่อกันน้อยลง”
แม่ขึ้นเสียงสูงขึ้นทันที
“ยังจะบอกว่าไม่ได้ทะเลาะกันอีก ตั้งแต่เด็กก็รู้จักกันแล้ว จะเข้ากันไม่ได้ได้ยังไง?”
พ่อช่วยพูดเสริม
“ลูกนี่จริง ๆ เลย ต้องให้พ่อแม่มาคอยเป็นห่วงอยู่เรื่อย พวกลูกสองคนอยู่ที่นั่นก็ไม่มีกันและกันเป็นเพื่อน มีอะไรให้ทะเลาะกันนักหนา ช่วยเหลือเกื้อกูลกันถึงจะอยู่กันอย่างสบายใจ”
“โจวโจว ตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยทำให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วง ทำไมโตแล้วกลับไม่เชื่อฟังล่ะ ชิงเยี่ยนบอกว่าทำให้ลูกโกรธ พ่อแม่ไม่เชื่อหรอก ชิงเยี่ยนเป็นเด็กดีขนาดนั้น ลูกอย่าเอาแต่โมโหใส่เขาเลย”
“ใช่แล้ว พ่อแม่รู้จักนิสัยลูกดี ลูกไม่ค่อยมีความสามารถ นิสัยก็ไม่หนักแน่น ถ้าไม่ได้ชิงเยี่ยนคอยปกป้องมาตลอด พ่อแม่คงไม่วางใจให้ลูกอยู่ข้างนอก เชื่อฟังหน่อย อย่าเอาแต่เอาแต่ใจใส่ชิงเยี่ยน”
“โตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังทำให้พ่อแม่วางใจไม่ได้อีกนะ”
ทั้งสองคนพูดกันคนละประโยค จัดการตัดสินเรื่องนี้ไปเรียบร้อยแล้ว
พวกเขาไม่ได้ถามสักคำว่าทำไมถึงทะเลาะกัน หรือเหตุใดความสัมพันธ์จึงห่างเหินลง และไม่ได้ถามด้วยว่าลูกสาวถูกทำให้เสียใจหรือเปล่า
เอาแต่บอกให้เธอเลิกงอแง ให้คืนดีกับจี้ชิงเยี่ยน
ราวกับว่าจี้ชิงเยี่ยนต่างหากที่เป็นลูกชายของพวกเขา
ส่วนเธอก็เป็นเพียงภาระร้อนมือที่พวกเขาอยากรีบผลักไส