มู่โจวเม้มริมฝีปากล่าง ลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนอาศัยฤทธิ์สุราที่ยังแล่นอยู่ในหัวใจ เอ่ยถามขึ้นว่า:
“ถ้าอย่างนั้น คุณรับปากได้ไหมว่าต่อไปจะไม่พูดดูถูกฉันต่อหน้าคนอื่น จนทำให้ฉันเสียหน้า?”
คำถามของเธอทำให้เจียงซวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ภาพเหตุการณ์ที่บังเอิญพบเธอก่อนหน้านี้พลันผุดขึ้นมาในใจ
แววตาของเขาวูบผ่านประกายเย็นชา ยกมือดันแว่นขึ้น ก่อนมองมู่โจวอย่างจริงจัง:
“ผมจะไม่ปล่อยให้แฟนของผมต้องถูกดูแคลน ไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหน ไม่ว่าจะเป็นผมหรือคนอื่นก็ตาม”
เขาไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าอย่างการดูถูกแฟนตัวเองได้หรอก
หากมีใครกล้าทำให้แฟนของเขาเสียหน้าต่อหน้าเขา ชีวิตที่ผ่านมาของเขาคงสูญเปล่าแล้ว
เรื่องที่เธอกังวลจะไม่มีวันเกิดขึ้น
เจียงซวี่จับมือเธอขึ้นมาอีกครั้ง ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบกลางฝ่ามือเธอเบา ๆ พลางเอ่ยเกลี้ยกล่อม:
“ยังมีข้อเรียกร้องอะไรกับผมอีกไหม?”
มู่โจวคิดอย่างจริงจัง ก่อนส่ายหน้า:
“ไม่มีแล้ว ขอแค่คุณอย่าพูดจาแย่ ๆ ใส่ฉันก็พอ ฉันรับไม่ค่อยไหว”
“ได้ ผมรับปาก”
เห็นเธอเงียบไป เจียงซวี่จึงประคองใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา ใช้นิ้วหัวแม่มือไล้แก้มนุ่มนิ่มของเธอ:
“ถ้าอย่างนั้น ผมเข้าใจได้ไหมว่าคุณตกลงรับคำขอของผมแล้ว?”
มู่โจวหลบสายตาเขาอย่างลนลาน ก้มหน้าลงเงียบ ๆ
เธอไม่ได้ปฏิเสธ
การยอมรับโดยไม่พูดอะไรของเธอทำให้ลูกกระเดือกของเจียงซวี่ขยับวูบ หัวใจราวกับละลายลงในพริบตา รอยยิ้มตรงมุมปากแผ่กว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ขอบคุณนะ แฟนของผม”
ในดวงตาของเจียงซวี่มีประกายมืดหม่นที่เขาพยายามข่มกลั้นไว้