มู่โจวมองหมายเลขโทรศัพท์บนกระดาษแผ่นเล็กอย่างงุนงง
พนักงานหนุ่มที่นำเหล้ามาส่งมองเธอด้วยแววตาเขินอายและคาดหวัง เธอถึงได้ค่อย ๆ เข้าใจขึ้นมา
ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก มือใหญ่ที่มีข้อนิ้วชัดเจนก็ฉวยกระดาษแผ่นนั้นไป
เธอเงยหน้าขึ้นตามมือ แล้วมองชายที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวตรงหน้าด้วยความงุนงง
ผ่านไปครู่ใหญ่ สมองที่ตอบสนองช้าลงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จึงค่อย ๆ ปลอดโปร่งขึ้น
“...คุณเจียง?”
เธอเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ
เจียงซวี่มองเธอเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ ฉีกกระดาษเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าสายตาของเธอ ก่อนโยนลงไปในแก้วเหล้าบนโต๊ะ
จากนั้นเขาก็เหลือบมองพนักงานหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาเย็นชา
พอเห็นดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยไอสังหาร หนังศีรษะของชายหนุ่มก็ชาวาบขึ้นมาทันที
เขาหลบสายตาอย่างลนลาน พูดว่า “ขอโทษที่รบกวนครับ” แล้วหันหลังหนีไป
มู่โจวเม้มริมฝีปาก มองเขาด้วยความสงสัย
พวงแก้มของเธอแต้มสีแดงระเรื่อ ราวกับลูกท้อสุกงอมชวนให้ใครต่อใครอยากกัดสักคำ
ดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นจ้องมองเขาไม่กะพริบ ราวกับกำลังปลุกความรู้สึกพลุ่งพล่านในใจเขาอย่างเงียบงัน
เมื่อเห็นสายตาของเธอเลื่อนไปยังแก้วเหล้าที่มีเศษกระดาษอยู่ เขาก็หรี่ตาลง
“อยากได้ช่องทางติดต่อของเขาหรือ?”
มู่โจวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าอย่างจริงจัง
แววตาของเจียงซวี่อ่อนลงเล็กน้อย
คราวนี้มู่โจวถึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองกำลังจะพูดอะไร
“ทำไมคุณเจียงถึงมาอยู่ที่นี่คะ?”
“ขับรถผ่านมาพอดี”
อ้อ ขับรถผ่านมาพอดี
มู่โจวพยักหน้าอย่างเข้าใจ