ฟู่ฉือขบกรามแน่น จ้องโทรศัพท์มือถือเขม็ง ก่อนกัดฟันพูดว่า:
“นี่คือเตียงของมู่โจว”
พอได้ยินชื่อมู่โจว ฉินหยางที่กำลังดื่มเหล้าก็ชะงักมือไปเช่นกัน
สีหน้าป๋อจี้เยี่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย:
“พวกคุณคืนดีกันแล้วเหรอ?”
“ยังไม่ได้คืนดีกันต่างหาก! ไม่รู้ว่าไอ้คนไหนมันไม่รักชีวิต กล้าส่งของให้แฟนฉัน คิดว่าฉันตายไปแล้วหรือไง?”
ฟู่ฉือโกรธจนกล้ามเนื้อเกร็ง ก่อนเตะโต๊ะอย่างแรง
พอได้ยินคำพูดนี้ แววตาป๋อจี้เยี่ยก็วูบไหว เขาหันไปมองฉินหยางโดยไม่รู้ตัว
แต่สีหน้าฉินหยางก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
ปกติเขาดูเหมือนชอบหยอกล้อ ไม่เอาจริงเอาจัง ทว่าพอสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาก็ดูน่าเกรงขามเป็นพิเศษ
ป๋อจี้เยี่ยรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจทันที
ไม่ใช่ฉินหยางงั้นเหรอ?
แววตาเขาพลันหม่นลง กัดฟันเบา ๆ
เผลอแป๊บเดียว กลับมีปลาเล็ดรอดแหไปได้อีกตัว
ฟู่ฉือกำลังโมโหจนแทบเสียสติ จึงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเพื่อนสนิททั้งสองคนเลย
เขาเปิดโทรศัพท์มือถือ เข้าไปยังบัญชีของมู่โจว แล้วบังเอิญเห็นเธอโพสต์รูปอีกครั้ง
【ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว สายลมทะเล และเรือยอชต์ที่ตั้งชื่อตามฉัน ทุกอย่างช่างงดงาม】
ภาพประกอบเป็นรูปเธอเอนกายอยู่บนเรือยอชต์ รับลมทะเล
เธอในชุดกระโปรงหางปลา งดงามราวกับปีศาจทะเลที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลง
ฟู่ฉือจมดิ่งไปกับภาพนั้นเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะได้สติกลับมาในทันที
ใครเป็นคนซื้อเรือยอชต์ให้เธอ?!
ชอบเรือยอชต์ ทำไมไม่มาหาเขา? ใช่ว่าเขาจะซื้อให้ไม่ได้เสียหน่อย