“ถามจนรู้หรือยัง ว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?”
น้ำเสียงเจือความหึงหวงและโทสะของฉินหยางไม่ได้ดึงความสนใจจากฟู่ฉือ เขาเพียงส่ายหน้าอย่างไร้ชีวิตชีวา
เขาแทบไม่ได้ถามอะไรเลยด้วยซ้ำ
เพราะจู่ ๆ เขาก็เข้าใจว่า ปัญหาระหว่างพวกเขาไม่ได้อยู่ที่ผู้ชายคนไหน
แต่อยู่ที่มู่โจวรู้สึกว่าถูกเขาหยามเกียรติและนำไปเปรียบเทียบ จนผิดหวังในตัวเขา
ป๋อจี้เยี่ยได้ยินแล้วก็อดลุกขึ้นยืนไม่ได้
“ไม่ได้ถาม? แล้วนายไปทำอะไรมา?”
“อีกอย่าง เธอรับเรือยอชต์จากคนอื่นมาจริง ๆ เหรอ?”
กระป๋องเบียร์ในมือฉินหยางถูกเขากำแน่นจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ
“เธอเคยอยู่ข้างพวกเรามาตั้งนาน อย่างน้อยจะหลงใหลจนตาลายเพราะเรือยอชต์ลำเดียวได้ยังไง?”
ปกติก็ดูไม่ฉลาดอยู่แล้ว พอคลาดสายตาไปหน่อยเดียว ก็ถูกโลกอันฉูดฉาดล่อลวงจนหัวปั่นจริง ๆ
ฉินหยางกับป๋อจี้เยี่ยต่างก็เสียอาการหนักพอกัน แทบพูดอะไรไม่ยั้งคิด
ฟู่ฉือที่เดิมจมอยู่กับอารมณ์อันซับซ้อนก็ได้สติขึ้นมาอย่างยากจะเกิดขึ้น เขามองทั้งสองคนอย่างสงสัย
“ทำไมพวกนายถึงโกรธยิ่งกว่าฉันอีก?”
ป๋อจี้เยี่ยไม่ตอบ เพียงก้มหน้าลงเล็กน้อย พลางครุ่นคิดว่าจะหาเรือยอชต์ที่หรูหรากว่าเดิมให้มู่โจวสักลำ
ส่วนฉินหยางจ้องกระป๋องเบียร์ในมือด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม วางแผนว่าจะต้องตามหาผู้ชายคนนั้นให้เจอ แล้วทำให้มันอยู่ก็เหมือนตาย
ทั้งสองไม่ได้ปิดบัง ฟู่ฉือเองก็ไม่ใช่คนโง่
เขาแทบจะนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แววตาพลันเย็นเยียบ
“พวกนาย... พวกนายเริ่มคิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?!”