ความกังวลของมู่โจวดูไร้เหตุผลอย่างยิ่งในสายตาฟู่ฉือ
จะขอของที่เขาให้ไปแล้วคืนอย่างนั้นหรือ?
ถ้าทำเรื่องแบบนั้น ต่อไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
แม้จะไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นมู่โจวดูเป็นกังวลมาก เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ไม่นานก็ยื่นหน้าจอไปตรงหน้าเธอ
“คราวนี้ไม่ต้องกังวลแล้วใช่ไหม”
มู่โจวจึงเห็นว่าเขาโพสต์ข้อความหนึ่งลงในบัญชีสาธารณะของตัวเอง
【ข้าพเจ้าฟู่ฉือขอให้คำมั่นว่า ของทุกชิ้นที่มอบให้แฟนสาวระหว่างคบกันจะไม่มีวันเรียกคืน หากผิดคำสัญญา ขอให้ชีวิตนี้ยากจนไปตลอด】
คนที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างอย่างเขาโพสต์เรื่องแบบนี้ลงบนแพลตฟอร์มสาธารณะ ก็เท่ากับมีหลักประกันในระดับหนึ่งแล้ว
ฟู่ฉือจับตาสีหน้าของมู่โจว
คำมั่นนี้เขาแฝงเล่ห์เล็ก ๆ ไว้ด้วย นั่นคือการเปิดเผยว่าตัวเองมีแฟนแล้ว
มู่โจวเห็นแล้วคงจะดีใจสินะ
แต่ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร สีหน้าของมู่โจวก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลย
ความไม่สบายใจพลันผุดขึ้นในอกฟู่ฉือ
“คุณยังไม่พอใจหรือกังวลเรื่องอะไรอีก บอกฉันได้เลย”
มู่โจวส่ายหน้า
ฟู่ฉือจ้องเธอ
“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงไม่ยอมรับของที่ฉันให้”
มู่โจวจึงเงยหน้ามองเขา ก่อนเอียงคออย่างสงสัย
“เราเลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ”
“...อะไรนะ” ฟู่ฉือกัดฟัน “ใครบอกว่าเราเลิกกันแล้ว”
คราวนี้มู่โจวยิ่งงุนงงกว่าเดิม
“คุณเป็นคนพูดเองนี่คะ คราวก่อนที่คุณพูดก็หมายถึงเลิกกันไม่ใช่เหรอ แถมหลังจากนั้นก็ไม่ติดต่อกันอีก แบบนี้ก็แปลว่าเลิกกันแล้วนี่คะ”
มู่โจวไม่รอให้เขาพูดต่อ เธอเหลือบมองโทรศัพท์แล้วเอ่ยอย่างร้อนรน