มู่โจวยังไม่ทันตอบสนอง ฟู่เฉินเยวียนก็ขยับเข้ามาบังเธอไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว
ผู้มาเยือนคือฟู่ฉือ
สีหน้าเขาหม่นขรึม ในอกอัดแน่นไปด้วยโทสะ
หลังเรื่องบนอินเทอร์เน็ตปะทุขึ้น เขาก็ติดต่อมู่โจวไม่ได้ไม่ว่าจะทำอย่างไร
เขาไปถามเพื่อนร่วมห้องของเธอ แต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไร สุดท้ายกลับได้รู้จากกู้ยวี่ว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้กลับหอพัก
เดิมทีเพราะเรื่องบนอินเทอร์เน็ต เขาจึงไม่ค่อยเชื่อใจนิสัยของกู้ยวี่นัก และสงสัยว่าเธอจงใจยุยงให้แตกคอกันหรือเปล่า
ใครจะคิดว่าพอหันไป ก็เห็นมู่โจวลงจากรถหรูคันหนึ่ง
เธอยิ้มงดงามจนชวนให้คนลุ่มหลง แล้วยังออดอ้อนเอาใจผู้ชายที่อยู่ข้างกายอีกด้วย
เขาโกรธจนทนไม่ไหว รีบพุ่งเข้าไปหมายจะถามให้รู้เรื่อง แต่พอเงยหน้าขึ้น กลับเห็นคนที่ไม่ว่าจะอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าจะได้เจอ
“คะ...คุณอาครับ...”
รูม่านตาของฟู่ฉือหดวูบ เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้...
ฟู่เฉินเยวียนจ้องเขาด้วยแววตาเย็นชา
“ยืนรออยู่ตรงนี้ ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”
จากนั้นก็ไม่คิดจะมองเขาอีกแม้แต่แวบเดียว หันไปจับมือมู่โจวไว้
“ฉันไปส่งเธอกลับหอพัก”
น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับจะหยดเป็นน้ำ
ชั่วขณะหนึ่ง ฟู่ฉือนึกว่าตัวเองหูฝาดไป
นี่คืออาผู้เข้าถึงยากและรักความสะอาดจนผิดปกติของเขาจริง ๆ หรือ
มู่โจวเองก็ไม่สนใจฟู่ฉือ เธอพยักหน้าให้ฟู่เฉินเยวียนแล้วเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยพร้อมเขา
ฟู่เฉินเยวียนบอกว่าเขาจะจัดการเรื่องพวกนี้เอง และให้เธอไม่ต้องยุ่งอะไรทั้งนั้น ในเมื่อเป็นแบบนั้น เธอก็ไม่ยุ่ง ปล่อยให้เขาจัดการไปเสียยังสบายใจกว่า
มีนักศึกษาบางคนในมหาวิทยาลัยสังเกตเห็นเธอ ก่อนจะมองเห็นผู้ชายที่อยู่ข้างกายเธอด้วย