ความสงบนิ่งไม่ยี่หระของฟู่เฉินเยวียนช่วยให้มู่โจวคลายความประหม่าไปได้มาก
เธอมองไปรอบห้องนั่งเล่นอย่างคร่าว ๆ ก่อนจะกลับมานั่งที่โซฟา
ฟู่เฉินเยวียนยื่นน้ำโซดาให้เธอหนึ่งแก้ว
“กินมื้อดึกสักหน่อยไหม?”
มู่โจวส่ายหน้าโดยไม่ทันคิด แต่ท้องกลับให้ความร่วมมือ ส่งเสียงร้องโครกครากขึ้นมาพอดี
แก้มเธอระเรื่อขึ้นนิด ๆ แล้วเผลอออดอ้อน
“ดึกขนาดนี้แล้ว ฉันต้องลดน้ำหนัก กินไม่ได้หรอก”
ฟู่เฉินเยวียนจับได้ถึงท่าทีปากปฏิเสธแต่ใจอยากของเธอ จึงเกลี้ยกล่อมอย่างอดทน
“ทุกวันคุณกินน้อยมาก กินมื้อดึกสักครั้งเป็นครั้งคราวไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างคุณผอมขนาดนี้ ต่อให้น้ำหนักขึ้นอีก 15 กิโลกรัมก็ยังอยู่ในเกณฑ์ปกติ”
มู่โจวกอดหมอนอิงไว้แนบอก ริมฝีปากยื่นน้อย ๆ แม้จะพอใจกับคำพูดของเขา แต่สีหน้ายังแสร้งลำบากใจ
“แต่นี่ก็เลยเที่ยงคืนมาแล้วนะ”
ฟู่เฉินเยวียนเอื้อมไปจับมือเธอ อ้อนวอนว่า
“ถือว่ากินเป็นเพื่อนผมได้ไหม?”
มู่โจวเม้มปาก ก่อนจะยอมตอบอย่างเสียไม่ได้ในที่สุด
“ก็ได้ งั้นเพื่อกินเป็นเพื่อนคุณ ฉันจะกินนิดหน่อยก็แล้วกัน”
เธอยิ้มออกมาทันที ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา
“สั่งอาหารมาส่งกันเถอะ ฉันอยากกินพิซซ่ามากเลย”
“ได้ ตามใจคุณเลย”
ฟู่เฉินเยวียนนั่งอยู่ข้างเธอ มองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
กว่าจะกินอิ่มดื่มจนพอใจก็ล่วงเข้าช่วงดึกมากแล้ว ไหนจะกินแป้งเข้าไปมากเกินไปอีก มู่โจวจึงเริ่มง่วงงุน
เธอล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ แล้วฟุบกับพนักแขนโซฟา หาวออกมา น้ำตาเอ่อคลอขึ้นในดวงตาทันที
“ง่วงจัง ไม่อยากขยับเลย อ้อ พรุ่งนี้ตอนเช้าฉันไม่มีเรียน ไม่ต้องปลุกแต่เช้านะ”