กู้ยวี่ได้รับแจ้งให้ย้ายออกจากหอพักอย่างกะทันหัน
เธอรู้ดีว่าคงเป็นทางตระกูลฟู่ที่กำลังกดดันอยู่ เรื่องจะอยู่ที่ไหนเธอไม่ใส่ใจอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่มีหอพักไหนยอมรับเธอเข้าไปอยู่ด้วย
เธอจึงย้ายออกไปเช่าห้องเสียเลย
ยามค่ำคืน เธอกอดโทรศัพท์มือถือ ไล่ติดต่อผู้ชายที่เคยคบหาทีละคน หวังว่าพวกเขาจะช่วยแก้ปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ได้
แต่เมื่อเป็นเรื่องบริษัทฟู่ ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วย
ถึงขั้นมีหลายคนออกมาซ้ำเติม ทำให้สถานการณ์ของเธอยิ่งลำบากกว่าเดิม
เมื่อต้องเผชิญกับกระแสวิพากษ์วิจารณ์ที่ถาโถมจากภายนอก เธอก็โกรธจัด
เรื่องพวกนี้จะเป็นความผิดของเธอได้ยังไง?
เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว จะมาคาดหวังให้เธอมีศีลธรรมไปทำไม
เพียงเพราะเธอไม่เสแสร้งเป็นคนใจบุญ ก็ต้องปฏิบัติกับเธอแบบนี้เลยหรือไง?
กู้ยวี่กำโทรศัพท์มือถือแน่นจนมือสั่น
อีกด้านหนึ่ง ฉินหยางก็ถูกคนในบ้านพาตัวกลับไปเช่นกัน
พอเขาก้าวเข้าบ้าน ก็ถูกตบหน้าฉาดใหญ่
พ่อของเขาทำท่าจะลงมืออีก หญิงสาวคนหนึ่งรีบเข้ามาขวางไว้
“พี่ฉิน อย่าตีลูกเลยค่ะ”
ฉินหยางกัดฟันหัวเราะเยาะ สายตาขุ่นมัวจับจ้องไปที่หญิงสาว
“ไม่ต้องมาเสแสร้งทำเป็นหวังดีกับฉันหรอก นังสารเลว”
เพียะ! เขาถูกตบอีกฉาด พ่อของฉินชี้หน้าเขาพลางด่า
“เธอเป็นแม่แกนะ มารยาทที่สั่งสอนกันมาหายไปไหนหมด?”
“หึ งั้นเธอก็มีพรสวรรค์จริง ๆ แหละ อายุเก้าขวบก็คลอดฉันได้แล้ว”
“แก!”
พ่อของฉินโกรธจนอกกระเพื่อม หญิงสาวช่วยพยุงเขาไปนั่งบนโซฟา
แม้ถูกฉินหยางด่า หญิงสาวก็ไม่ถือสา เพียงช่วยลูบหลังพ่อของฉิน น้ำตาคลอเบ้า